Déjà vu

Sinds de loonsanctie is er een reïntegratiebureau die zich met mij bemoeit. Ik maakte reeds kennis met drie deskundigen van deze organisatie. Een werkadviseur, een arbeidsdeskundige en nog iemand met een onduidelijke functie, al met al leek mij dit ruim voldoende. Doch om redenen die ik maar even in het midden laat is werkadviseur A. afgeserveerd. Deze week maakte ik kennis met zijn vervanger, deskundige nummer vier van dit bedrijf, ik noem hem even werkadviseur B. Het eerste – en later ook het volgende – telefonische contact met hem verliep allerminst soepel. Er moest op korte termijn een afspraak worden gepland en dat gaf nogal problemen. ‘Nee, ik plan niet meer dan één afspraak/activiteit per dag’.’Nee, ik rijd niet meer dan 10 km in de auto’ en ‘nee, hier kan niet van afgeweken worden’. Ik wil heus meewerken maar ik heb CVS weet u, mijn excuses daarvoor L.

Het voelde als een déjà vu. Met werkadviseur A. heb ik namelijk precies dezelfde discussies gevoerd. Echter door ervaring wijzer geworden hield ik deze keer wel voet bij stuk.

Maanden ben ik bezig geweest om werkadviseur A. in te wijden in de wondere wereld van CVS. Het heeft mij heel wat tijd en nog meer frustratie gekost voordat hij wilde begrijpen dat ik veel dagen alleen maar bezig ben met overleven. CVS is niet alleen maar moe, ik voel me ook vaak ziek. Het is geen kwestie van doorzetten en conditie opbouwen, dat heb ik namelijk veelvuldig geprobeerd met als resultaat dat ik alleen maar zieker werd. Maar nu werkadviseur A. eindelijk mijn spelregels kent is hij vervangen voor werkadviseur B. Waar ik al bang voor was bleek een feit: Ik kan weer van voren af aan beginnen.

Sportievelingen

Eindelijk lijkt het weer beter te gaan. Die akelige waas is uit mijn hoofd, het griepgevoel uit mijn lijf en ik heb wat meer energie. Ik ben daar echt heeeeeel erg blij om. Daarbij is het ook nog eens heerlijk weer dus ik geniet met volle teugen. We wandelen over de dijk in de zon en omdat we wandelschoenen en een heuptasje (voor het water) dragen lijkt het of we erg sportief bezig zijn. Menigeen denkt dat we aan het trainen zijn voor de vierdaagse van Nijmegen maar in werkelijkheid lopen we maar twee kilometer en ploffen daarna op een terrasje met een koud drankje voor ons neus. De veerpont en de plezierjachtjes varen heen en weer en het lijkt wel vakantie. Als we weer opstaan om de twee kilometer in omgekeerde richting te gaan lopen zie ik de mensen naar onze outfit kijken. Ze moesten eens weten. Stiekem geniet ik ervan dat men denkt dat wij van die sportievelingen zijn.

Nummer vier

Het bezoek bij de bedrijfsarts zit er weer op. Gelukkig was ik dit keer niet zo zenuwachtig. Ik was eigenlijk best relaxt, of misschien zelfs onverschillig. ’Ze zeggen maar’ en ‘ze doen maar’ had ik mezelf ingeprent. Ik ben ondertussen zo door de wol geverfd dat het me niet meer raakt. (Wat natuurlijk niet klopt is want ik ben nog regelmatig totaal over de zeik).

Maar bedrijfsarts nummer vier was – zoals de meeste eigenlijk –  heel aardig. Bovendien had hij zich ingelezen en hoefde ik gelukkig niet weer mijn hele verhaal op te dreunen. Om meteen een misverstand uit de weg te ruimen heb ik hem uitgelegd dat mijn grootste klacht is dat ik me vaak ziek voel en dus niet alleen maar moe. Verder heb ik verteld hoe ik me de laatste anderhalve maand heb gevoeld en dat is in een woord beroerd. En wat ik de afgelopen tijd zoal heb gedaan en daar kan ik ook kort over zijn namelijk niets. Ten slotte had ik nog de moed om te zeggen dat ik het niet prettig vind als er zaken in de rapportage komen te staan die niet met mij zijn besproken.

Al met al viel het weer eens mee. Ik kreeg ook nog wat goedbedoelde tips dus ja, eigenlijk vond ik hem wel sympathiek. En nu maar hopen dat ik dat nog steeds vind als ik het verslag over deze ontmoeting heb gelezen.

Het zonnetje

Zoals de meeste mensen word ik er ook blij van als de lucht strak blauw is en het zonnetje uitbundig schijnt. Aangezien ik tegenwoordig bijna altijd thuis ben probeer ik zoveel mogelijk van het mooie weer te genieten. Vroeger had ik het vaak te druk, en gunde ik het mezelf pas om in de zon te gaan zitten tegen de tijd dat die onderging. Tegenwoordig heb ik tijd genoeg dus als het even kan lig ik in mijn luie ligstoel met een leesboek in de zon. Of lig ik te dromen en luister naar de vele vogeltjes die fluiten. Ik word daar blij van. Als mijn energie het toelaat vind ik het ook heerlijk om een stukje te wandelen tussen de akkers en de weilanden. De warme zon op mijn huid, de natuur en de stilte maken me gelukkig. Zelfs het schuldgevoel dat ik toch eigenlijk ziek ben en dus niet zomaar ‘vakantie’ mag vieren is tegenwoordig weg. Na al die ellende gun ik het mezelf ook wel om even te genieten. Beseffen dat het leven soms ook nog mooi en fijn kan zijn.

Wishful thinking

Het lijkt of het iets beter met me gaat. Maar de laatste paar dagen juist weer niet. Dus eigenlijk weet ik het ook niet. Soms vraag ik me af of ik mezelf  niet gewoon voor de gek houd. Dat ik zó graag wil dat het weer beter gaat dat ik mezelf wijs maak dat dat ook zo is. Een soort van wishful thinking. Maar uiteindelijk moet ik dan toch aan mezelf toegeven dat ik me nog steeds belabberd voel.

Het hele gedoe met werkgever en U..WV is gelukkig weer uit mijn hoofd. Nog iedere keer als ik iets vervelends hoor ben ik daar van overstuur. Maar na uithuilen, door manlief gekalmeerd te zijn en het vervolgens van me af te schrijven – hier in dit blog – is het meestal ook weer vrij snel vergeten. Ergens diep weggestopt en niet meer aan denken. Het is de beste overlevingstactiek en ik ben daar langzamerhand steeds beter in geworden. Volgende week mag moet ik weer bij een bedrijfsarts verschijnen, opnieuw een andere, nummer vier in de rij. Het blijkt zelfs de grote baas van het hele arbo-spul te zijn die zich nu met dit hopeloze geval gaat bemoeien. Of het toeval is weet ik niet. Mijn crisisteam is in ieder geval gewaarschuwd, de voorraad tissues en troostchocola liggen reeds klaar.

Beschadigd

Een hele tijd geleden hoorde ik een opmerking van mijn werkgever die in mijn hoofd bleef hangen. Het zou niet de bedoeling zijn dat zieke werknemers die langdurig verzuimen en dus onder de wet poortwachter vallen uiteindelijk beschadigd uit dit traject komen.
MISLUKT beste werkgever!

Er zijn al te veel dingen over mij gezegd en geschreven waar ik op zijn zachts gezegd niet gelukkig van werd. Opnieuw hoorde ik deze week enkele uitspraken waarvan ik behoorlijk over de rooie was. ‘Ik zou een schop onder mijn achterste nodig hebben. CVS zit namelijk alleen maar tussen je oren’. Ik heb een poging ondernomen om deze onzin te weerspreken maar ben hier al snel mee gestopt. Het heeft geen zin. Een jaar lang cognitieve gedragstherapie onder begeleiding van twee psychologen was blijkbaar niet genoeg om aan te tonen dat deze aanpak (bij mij) niet werkt.

Het liefst zou ik kappen met de hele boel. Ontslag nemen en het hele circus achter me laten, maar zelfs dat kan niet meer. U..WV, P&O, werkadviseur, bedrijfsarts, ik heb het zo gehad met alles en iedereen. Laat me met rust, schrap me van de lijst en verbrand mijn dossier.

Hoezo niet beschadigd?!? Ik voel mezelf ondertussen wel degelijk beschadigd. En van al die zogenaamde deskundigen die zich met mijn re-integratie hebben bezig gehouden is er niemand die dat echt iets kan schelen. Gelukkig heb ik mijn lief, die me kalmeert, iedere keer opnieuw.

Bewijzen

Vandaag had ik weer een gesprek over ander werk zoeken. Maar zoals het momenteel met me gaat is werken absoluut niet aan de orde. Ik voel me beroerd en ben voornamelijk bezig met overleven. Proberen om de dag zo positief mogelijk door te komen ondanks dat ik me ziek voel. Ik ben er best trots op dat me dat tot nu toe redelijk is gelukt.

Maar hoe bewijs je aan de ander dat je je echt te ziek voelt om te werken. Ik kan meestal nog wel een kort gesprekje voeren ondanks dat ik me beroerd voel. Dat ik dit later moet bekopen ziet die ander dan helaas niet. Maar hoe overtuig ik mijn werkgever, mijn werkadviseur, het UWV, mijn ongelovige vrienden en kennissen dat het echt niet gaat? Dat ik me te ziek voel, dat ik me niet aanstel, dat ik het echt wel probeer en dat ik geen spelletje speel. Ik word soms nog heel moe van het steeds maar moeten bewijzen dat ik echt iets mankeer.

Zou het misschien beter zijn als ik groen zag, mijn beide benen in het gips zaten, mijn hoofd 180° graden gedraaid op mijn romp stond en ik ter plekke schuimbekkend en stuiptrekkend ter aarde zou storten. Zou het dan voor iedereen duidelijk genoeg zijn? Maar mijn ziekte is onzichtbaar dus je moet me op mijn woord geloven.