Re-integratie en UWV perikelen

Met enige regelmaat krijg ik vragen over hoe ik het UWV heb overtuigd van het feit dat ik niet meer kan werken. Dit hele traject is een behoorlijk zwarte episode uit mijn leven en eigenlijk wil ik die het liefst zo snel mogelijk vergeten maar om er anderen mee te helpen heb ik toch een poging gedaan het zo goed mogelijk op te schrijven.

Half september 2009 heb ik me ziek gemeld en eind november werd samen met de bedrijfsarts een schema gemaakt om het werken weer op te bouwen. Mijn manager en ik evalueerden iedere vier tot zes weken hoe dat ging en zij noteerde de bevindingen in mijn verzuimdossier. Deze gesprekken verliepen altijd prettig, mijn manager was echt een schat, ik had erg geboft met haar. Omdat eigenlijk meteen al duidelijk werd dat zelfs twee uur werken teveel was is er in twee jaar tijd van alles uitgeprobeerd. Andere tijden, andere dagen, uren anders verspreid, andere werkzaamheden enzovoort, enzovoort. Het maakte allemaal niets uit.

Om weer conditie op te bouwen begon ik ook met fysiofitness begeleid door een fysiotherapeut. Dit heb ik ruim een jaar volgehouden totdat ik moest stoppen. In het tweede jaar van mijn ziek zijn startte ik namelijk met cognitieve gedragstherapie en die twee gingen niet samen. Ondertussen had ik van het NKCV officieel de diagnose chronisch vermoeidheidssyndroom gekregen en zij beloofden dat cognitieve gedragstherapie mij beter zou maken. Ik heb het hele traject doorlopen, helaas zonder resultaat. De psycholoog die mijn groepje begeleidde was er van overtuigd dat iedereen kon genezen en kort door de bocht gezegd was het volgens hem alleen aan jezelf te danken als dit niet lukte. Overbodig om te zeggen dat het tussen hem en mij niet zo boterde. Maar het kon dus weer wel op mijn lijstje van inspanningen om beter te worden.
 
Na ongeveer 1,5 jaar is mijn situatie getoetst door een onafhankelijke arbeidsdeskundige en vervolgens is er door mijn werkgever een deskundigenoordeel aangevraagd bij het UWV om te checken of we goed bezig waren. Het UWV gaf aan tevreden te zijn, ga zo door stond er letterlijk in het rapport, en de verbazing was dan ook groot toen bij de eerste officiële keuring na twee jaar mijn werkgever een loonsanctie kreeg. Het UWV kwam opeens met de mededeling dat mijn werkgever een spoor 2 traject had moeten opstarten. Bovendien werd ik goedgekeurd voor 5 x 2 uur per dag voor lichte niet stresserende werkzaamheden.
 
Mijn werkgever was laaiend over de loonsanctie en tekende bezwaar aan. Dit werd surprise surprise afgewezen. Ook huurden ze een re-integratiebedrijf in die mij aan het werk moest zien te krijgen. Ten eerste moest ik verplicht een re-integratiecursus volgen. Een jaar lang één ochtend per week met een groep lotgenoten leren solliciteren. Wat een ontzettende verspilling van geld en energie was dat. Verder moest ik ieder week minstens één sollicitatie de deur uitdoen, vrijwilligerswerk zoeken, op gesprek bij baantjes die bij voorbaat niet haalbaar waren en meer van dat soort zinloze acties. Ik heb drie werkcoaches versleten maar vooral de laatste was een enorme hufter. Hij zei letterlijk dat ik een schop onder mijn achterste nodig had. Ook heb ik twee keer een beroepskeuzetest gedaan waaruit bleek dat ik nog nettenknoper of sigarenroller kon worden. Serieus, ik verzin het niet. Het re-integratiebureau was er een kei in om ellenlange verslagen over mij te schrijven. Gelukkig was de strekking altijd dat ik heus wel wilde maar dat werken echt niet lukte.
 
Vlak voordat ik de tweede keer werd gekeurd schreef mijn behandelend specialist een verklaring dat ik zeer waarschijnlijk Sjögren had en dat dat zeer invaliderend was. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor.

Toen ik na drie jaar weer bij de verzekeringsarts kwam concludeerde zij dat er geen verbetering was opgetreden en dat ik niet in staat was om welke werkzaamheden dan ook te verrichten. De Sjögren en nog enkele andere immuuntoestanden werkte dermate invaliderend dat ik tijdelijk werd afgekeurd. Tijdelijk ja, en dus niet voorgoed. Er was nog kans op herstel binnen vijf jaar, yeah, dream on... Ik kreeg een WIA-WGA uitkering.

Weer bijna twee jaar later hing opeens de verzekering die mijn uitkering betaalde -tot dan toe was ik er van overtuigd dat mijn centjes van het UWV kwamen- aan de telefoon. Ze regelden een herkeuring. Immers als zou blijken dat ik definitief zou worden afgekeurd zou ik voortaan mijn uitkering van het UWV ontvangen. Voor de derde keer mocht ik bij de UWV-arts op visite. Gelukkig verliep dit gesprek soepel en ben ik sinds het voorjaar van 2014 duurzaam afgekeurd. Ik heb nu een WIA-IVA uitkering.

De gesprekken met de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige van het UWV zijn me steeds meegevallen. Ik trof drie keer dezelfde arts, een aardige vrouw die echt wel haar best deed me op mijn gemak te stellen. Mijn partner ging altijd mee en deed veelal het woord, ik stond sowieso meestal zo stijf van de zenuwen dat ik nauwelijks nog kon praten. Ik heb de verzekeringsarts altijd gewoon eerlijk verteld hoe ik me voelde en hoe mijn dag er uitzag, niets meer en niets minder. Dat leek me namelijk beroerd genoeg om niet meer te kunnen werken. Tezamen met alle in een dossier vastgelegde re-integratieactiviteiten, de verschillende therapieën die ik had gevolgd en mijn zoektocht naar een duidelijke diagnose en behandeling was dit voldoende om duurzaam te worden afgekeurd.

 

 


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen