maandag 16 januari 2017

Het komt nooit meer goed

Heftige titel, maar dat is wat de hele dag door mijn hoofd spookt, al wekenlang. Ik slik nu bijna 3 weken braaf mijn antidepressivum en ik voel me nog net zo k*t als daarvoor. Nu is bekend dat het zo'n 4 tot 6 weken duurt voordat het gaat werken maar ik had natuurlijk stiekem gehoopt dat ik me eerder wat beter zou voelen.

Een dag of tien geleden was ik op controle bij mijn eigen huisarts en hij was ervan overtuigd dat mijn angst-/paniekaanvallen/depressie een bijwerking zijn van de stootkuur Prednison. Dit omdat ik hier eerder nooit last van heb gehad. En dat ik er dus rekening mee moest houden dat het 6 tot 12 weken duurt voordat het spul is uitgewerkt. Ik schoot ter plekke weer in de paniek. Ik vind mijn leven momenteel een hel. Hoe hou ik dat in hemelsnaam vol?


Volgens hem had de antidepressivum daarom ook geen zin en kon ik er net zo goed mee stoppen. Ik heb hem uitgelegd dat ik dat niet wil. Ik heb al een hele tijd het gevoel dat ik op een evenwichtsbalk balanceer waar ik iedere moment vanaf kan donderen en dat ik dus wel een extra steuntje in de rug kan gebruiken.


Bovendien wil ik niet eerst 12 weken wachten om te kijken of het vanzelf weer goed komt, en als dat niet zo blijkt te zijn alsnog weer beginnen met een antidepressivum waarvan het ook weer 6 weken duurt voordat het werkt. Je kunt me nu al opvegen dus ik weet niet wat er tegen die tijd nog van me over is. Gelukkig vond hij het goed en is de dosering verdubbeld (ik was met een lage dosering begonnen om zo min mogelijk last van bijwerkingen te krijgen).


Het enige lichtpuntje in mijn huidige leven is dat er echt heel veel mensen super lief voor me zijn. Ze vragen regelmatig hoe het met me gaat, sturen berichtjes, foto's, kaartjes en kleine cadeautjes. Het doet me goed te weten dat er zoveel mensen zijn die om me geven.
En waar zou ik zijn zonder mijn allerliefste hubby, die voor me zorgt, me kalmeert, knuffelt en zijn best doet mijn leven zo comfortabel mogelijk te maken. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten beginnen.

21 opmerkingen:

  1. Jemig wat heftig. Ik heb zelf ook diepe depressies gekend helaas en ik kan je dit zeggen (want dat zeg ik ook tegen mezelf) Ook al VOELT het zo dat het nooit meer goed komt, je moet WETEN dat het wél goed komt. Op een dag heb je weer een beetje lucht. Dat gevoel van het komt nooit meer goed dát is de depressie die praat. Probeer daar zo weinig mogelijk naar te luisteren en hou je vast aan het weten....Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Marianne. Een reactie van een ervaringsdeskundige is altijd heel waardevol. Ik ga het proberen in mijn hoofd te krijgen, dat het de depressie is die praat, en dat het uiteindelijk wél goedkomt.

      Verwijderen
  2. Een depressie is verschrikkelijk. Je hebt het gevoel dat je onder een zware, loden deken loopt waar geen sprankje licht doorheen komt en alle levendigheid uit je wegzuigt.
    Je hebt het gevoel dat je tegen jezelf aan het vechten bent en alles vreet energie. wanneer iemand "boe!" tegen je zegt, begin je te huilen en de dagen duren eindeloos...
    Geloof me, eens komt je er echt aan voorbij. Tot die tijd moet je er het beste van maken, want een andere optie is er niet.
    Ondanks je misère focus je je toch op de dingen die goed gaan: de aandacht die je krijgt van mensen met je hubby voorop. Stel je voor dat ze allemaal in een kring om je heen staan zodat jij niet kunt vallen.
    En als het een kutdag is, laat het dan een kutdag zijn, maar geef jezelf de volgende dag een schop voor je kont.
    Ik zeg niet dat je iets leuks moet gaan doen, want als je depressief bent, vind je niks leuk.
    Houd vol! Houd vol!
    Een dikke digitale knuffel ♥

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel lieve Mirjam, je bent een belangrijke steun voor me in deze donkere dagen xxx.

      Verwijderen
  3. Dat verdien je ook ♥
    En je hoeft niet altijd flink te zijn...
    Dikke kus.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat ontzettend naar voor je zeg, ik geef je vanaf hier een dikke knuffel en hoop dat het tij gauw voor je keert xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat ontzettend naar voor je zeg, ik geef je vanaf hier een dikke knuffel en hoop dat het tij gauw voor je keert xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jemig, want ontzettend klote dat je je zo verschrikkelijk voelt. Heel veel sterkte en ik hoop dat de medicatie snel aanslaat.
    Fijn dat er veel mensen zijn die om je heen staan. Dat kun je zeker wel gebruiken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zou niet weten waar ik zonder hen zou zijn.

      Verwijderen
  7. Wat vind ik dit verschrikkelijk voor je. Ik heb het wel eens eerder gezegd hier geloof ik, ik heb zelf ook een depressie gehad 17 jaar geleden. Omdat je aangeeft het fijn te vinden woorden te horen van een ervaringsdeskundige: ook dit gaat voorbij, echt.
    Lukt het om voor jezelf te zorgen?. Want dat viel mij op toen. Het gezellig maken, iets lekkers nemen, een kaarsje aansteken, dat deed ik wel als ik me goed voelde maar niet tijdens depressie. Alsof ik het niet verdiende. Maar, ik voelde me wel iets beter toen ik dat wel ging doen.
    En wat bij mij toen hielp, wandelen. Ik weet niet hoe het zit met de impact op je toch al niet ruime energie maar misschien lukt het om dagelijks naar buiten te gaan?
    Heel veel sterkte. Voel je vrij om me te mailen als je daar behoefte aan hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Martine, erg lief van je. Ik ga wel iedere dag naar buiten en probeer bijvoorbeeld binnen een muziekje op te zetten. Maar het kost me zoveel moeite om me iedere dag weer op te laden om goed voor mezelf te zorgen. Het duurt ook al zo lang en ik ben mentaal zo moe.

      Verwijderen
    2. Ja dat kan ik me heel goed voorstellen. Als de pillen straks gaan werken dan ervaar je wellicht dat opladen weer iets meer vanzelf gaat. Zo ging dat bij mij.
      En de scherpe randjes werden door de medicatie overal vanaf gehaald. Daardoor kwam er ook iets meer ontspanning en was dat zwarte gat best snel iets minder diep.
      Weet je, ik lag soms een hele dag op bed,niets te doen. Als ik maar niets hoefde leek het net dragelijk.
      Sterkte en veel liefs.

      Verwijderen
  8. Ook hier iemand die weet wat het is. Gelukkig is het al vele jaren geleden dat ik in een depressie zat, maar angst- en paniekaanvallen heb ik wel regelmatig.
    Vertrouw erop dat de medicatie z'n werk gaat doen, probeer je er niet druk om te maken als je geen verbetering voelt, laat het gebeuren en steun op de liefde die je ontvangt van mensen om je heen. Je hoeft op dit moment niks.. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Corine, lief dat je reageert. Eerlijk gezegd heb ik momenteel nergens geen vertrouwen meer in.

      Verwijderen
  9. Wat heftig allemaal. Het gaat over, het wordt beter, maar voor nu heb je daar niet zoveel aan. Het is behoorlijk beangstigend. Gewoon over je hen laten komen is misschien makkelijk gezegd. Maar ik weet waar ik over praat. Ik heb er nog steeds last van. Gelukkig heb ik ook een lieve Hubbie.
    Ik wens je heel veel sterkte en denk aan je. Straks gaat voor jou ook de zon weer schijnen.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Frederique, het geeft me moed te weten dat er mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en waar bij het nu weer beter gaat.

      Verwijderen
  10. Huh? ik klik op een link bij kakel, en kom ik jou tegen! ik dacht dat je was gestopt met bloggen?! ik ga snel bijlezen :-)
    Ps: het gaat in het begin vaak slechter en na een aantal weken merk je pas dat het positiever wordt, nog even volhouden dus :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi M, in principe was ik ook gestopt met bloggen maar heel af en toe heb ik de behoefte om mijn gedachte op te schrijven. Volhouden is inderdaad de enige optie.

      Verwijderen
  11. Hallo Karin,ik reageer niet vaak op blogjes maar nadat ik jouw verhaal heb gelezen vind ik dat ik dat nu toch echt even moest doen. Alle vorige berichtjes kloppen.
    Ook ik ben door die hel gegaan en wilde net als jij geen antidepressiva gaan slikken omdat ik gewoon anti medicijnen was. Nadat ik 3x was gestopt en het weer net zoveel keren bergafwaards ging slik ik nu dagelijks mijn antidepressiva en heb ik geaccepteerd dat ik gewoon niet zonder kan. Nu betekend dit natuurlijk niet dat dit ook voor jou zo is. Wat ik alleen wil aangeven is dat ik dankzij die antidepressiva weer kan leven en geloof me ook ik heb daar heel wat keren over getwijfeld. Hou dus moed, het komt goed zeker als je ook nog zo'n lieve echtgenoot hebt als jij. Die heb je ook echt nodig.
    Dikke knuffel, Carina

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Carina, lief dat je reageert, ik waardeer dat zeer!

      Verwijderen