donderdag 1 september 2016

Uit het nest gevallen

Dolgelukkig was ik, in blijde verwachting van ons tweede kindje en ik voelde me top.

Ik was tien weken zwanger toen ik tijdens het toiletbezoek voor het slapen gaan wat donkergekleurde afscheiding ontdekte. Ik had geen reden om me zorgen te maken en was het voorval dan ook al helemaal vergeten totdat ik de volgende dag opnieuw wat afscheiding in mijn ondergoed zag. Dit keer was het duidelijk met bloed vermengd en dat zat me toch niet lekker. Ik besloot de huisarts te bellen zodat hij me gerust kon stellen. ‘Bloedverlies in het eerste trimester van de zwangerschap leidt in 50% van de gevallen tot een miskraam’ was zijn tekst. Het voelde alsof ik door de bliksem werd getroffen. Wat een l*l, ik kon hem wel slaan. Vanaf toen zat de schrik er goed in.
De volgende dag ging ik bij een nichtje op de koffie. Eigenlijk had het een leuke visite moeten worden waarin ik zou vertellen dat ik zwanger was maar nu hield ik mijn mond. Omdat ik geen zin had om geconfronteerd te worden met nog meer bloedverlies besloot ik niet meer naar toilet te gaan. Eenmaal thuis moest ik natuurlijk toch en het bloedverlies bleek nog erger. Ook had ik ondertussen een akelig gespannen gevoel in mijn buik maar dat wijdde ik aan de zenuwen. Dat het misschien wel helemaal mis zou gaan met deze zwangerschap was voor mij nog steeds ondenkbaar.
De volgende ochtend werd ik heel vroeg wakker en ben ik naar de wc gerend. Ik bloedde enorm en verloor grote stolsels. Terwijl ik op het toilet zat kon ik niet meer voor mezelf verbergen waar ik diep in mijn hart zo bang voor was, dit ging helemaal fout. Mijn ver verstopte angst was werkelijkheid geworden. Hoe graag ik ook wilde dat het bloeden en de pijn stopte, ik had er geen controle over. Mijn lichaam liet me compleet in de steek, ik heb me zelden zo machteloos gevoeld.
Dit zo ontzettend gewenste cadeautje, deze zoete droom werd me nu bruut afgenomen.
Een hele poos heb ik op de badkamervloer zitten huilen. Pas veel later heb ik mijn echtgenoot wakker gemaakt.  
Tien dagen later moest ik voor controle naar de huisarts en zat ik stoer te vertellen dat het goed met me ging. Ik vond zelf dat ik wel genoeg had getreurd en wilde weer verder. In de praktijk bleek dat echter niet zo eenvoudig. Ik ben nog zeker zo’n maand of vier flink verdrietig geweest. Mijn gedachte omzetten en gewoon vrolijk zijn bleek veel moeilijker dan ik dacht. Ook vond ik het erg lastig de uitgerekende datum uit mijn hoofd te krijgen en was ik jaloers op iedereen die zwanger was of een baby kreeg. Het voelde zo oneerlijk.
Uiteindelijk werd ruim een jaar later mijn dochtertje geboren. Ik heb vaak aan het voeteinde van haar wiegje naar haar staan kijken en gedacht: daar ligt ze dan, de baby die ik zo heb gewenst en waarom ik zoveel tranen heb gelaten.

16 opmerkingen:

  1. Ik herken heel je verhaal
    Het gevoel en de emotie erbij is nog voelbaar als ik dit lees.
    Bij mij was het mijn eerste zwangerschap en geen een zwangerschap is daarna zo onbezorgd geweest als de eerste weken van deze zwangerschap.
    Hoevaak ben ik niet naar het toilet geweest om te checken of er geen bloed te zien was.
    En heel de wereld leek toen zwanger, overal zag ik dikke buiken en kinderwagens vol pasgeboren baby's.
    De omgeving die je vertelt dat het niet zo erg is want het is toch bewezen dat je zwanger kunt raken, er komt vast snel een nieuwe zwangerschap.
    Bijzonder je verhaal, ik had het allemaal al diep weggestopt en verwerkt maar nu voel ik je verhaal en besef ik dat je deze verdrietige ervaring nooit kunt vergeten.
    Hoe mooi te lezen dat je wens en de mijne toch in vervulling zijn gegaan.
    Komt wel een vraag bij mij op; van waar nu deze ervaring op je blog?
    Dank je wel voor het delen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heej Marga! Leuk van je te horen! Ik had het verhaal al een tijdje geleden geschreven en omdat het vandaag 22 jaar geleden is dat de ellende begon dacht ik vanmorgen opeens: ik knal dit verhaal op mijn blog :-).
      Nadat mijn dochter is geboren is deze hele ervaring steeds minder belangrijk geworden. Maar ik herinner me nog heel goed dat er indertijd (en geen idee hoe het nu is) er totaal geen plaats was voor verdriet na een miskraam. Van bijna iedereen kreeg ik opmerkingen te horen als: dat ik nog jong was, dat ik toch al een kind had enz. enz. terwijl ik bijna dood ging van verdriet. Echt weinig mensen die begrepen hoe diep me dit toen raakten.
      Fijn om te lezen dat ik niet de enige was die het niet zo maar even snel van zich af heeft gezet. Overigens herken ik het ook dat de zwangerschap daarna nooit meer onbezorgd is geweest. Pas toen ik mijn dochter iedere dag in mijn buik voelde bewegen werd ik er wat geruster op.

      Verwijderen
  2. Het lijkt me heel erg heftig een miskraam. Volgens mij blijft dat altijd bij je.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat klopt. Gelukkig kwam er daarna nog een gezonde dochter en raakte het op de achtergrond.

      Verwijderen
  3. Heel herkenbaar. Weet je wat ik zo moeilijk vond. De oudste was er al en iedereen zei, nou wees blij je hebt er toch al eentje. Maar daar ging het toch niet om :-(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja precies. Ik kreeg ook van die goedbedoelde maar waardeloze opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd.

      Verwijderen
  4. Wij hadden al lang een kinderwens, maar zagen ivm ervaringen van nabij geen behoefte aan de medische molen. Na bijna tien jaar toch heel onverwachts in verwachting en we werden ouders van ons eerste kindje. Ons geluk werd nog groter toen ik voor ons totaal onverwachts weer in verwachting bleek te zijn en weer een baby. Heel voorzichtig durfden we toen te hopen op nog een kindje. Helaas daarna twee miskramen. En ja, natturlijk zijn we blij met onze kinderen, maar wat doet het zeer dat die andere zwangerschappen in een miskraam zijn ge-eindigd. Zelfs na achttien jaar. Dankjewel voor het delen van joue ervaring.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn enige zwangerschap was een feestje. Geen moment klachten gehad. Alleen de bevalling was zwaar, maar toen had ik ook wat.
    Van meerdere vrouwen heb ik gehoord dat ze een miskraam eigenlijk nooit goed hebben gewerkt. Of dat ze geen afscheid mochten nemen van hun doodgeboren baby omdat de verpleging in het ziekenhuis zei "dat dat beter voor hen was."
    Ik heb workshops/bloemschikles gegeven en vrouwen praten ongegeneerd makkelijk over dit soort onderwerpen.
    Elke keer opnieuw werd ik opnieuw getroffen door het stille verdriet van alle vrouwen.
    Dapper dat je je verhaal gedeeld hebt!
    Lieve groet ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ben 4 keer zwanger geweest twee keer was ik echt heel ziek en die zwangerschappen gingen goed dat was 1 en 3 , 2 en 4 toen voelde ik me helemaal goed en die gingen fout voelde me toch echt wel flink door mijn lichaam bedonderd en de eerst miskraam was ook heel erg pijnlijk en ook ik dacht kom op we gaan door tot dat de uitgerekende datum in zicht kwam en ik veel zwangere buiken zag(werkte in een drogisterij) toen kreeg ik alsnog een klap. en dat is nu bijna 20 jaar en ruim 10 jaar terug ben ik ok zwanger geweest maar heb nooit een vrucht verloren ondanks dat ik volgens een bloed onderzoek echt wel zwanger was ruim 3 maanden ik weet nog steeds niet wat er toen dus echt is gebeurt
    groet tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat heftig. Ik kan me goed voorstellen hoe het voelt. Ik heb het zelf ook gehad toen ik zwanger van S. was. Heftige krampen en bloedverlies en stolsels in de 12e week. Uren op het toilet gezeten midden in de nacht tot het voorbij was.
    En toen in de ochtend naar de verloskundige voor een echo, en toen bleek er wel nog leven te zijn. Hun verklaring is dat ik waarschijnlijk zwanger was van een tweeling en dat er één is 'afgestoten'. Ik zal nooit de achtbaan aan emoties vergeten. Blijdschap om wat er nog was maar ook verdriet om wat niet was.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jeetje wat een achtbaan aan emoties. Gelukkig is S. uitgegroeid tot een prachtig kind!

      Verwijderen
  8. Dit is heel herkenbaar. Hier vijf zwangerschappen en twee kinderen. Het heeft wat kruim gekost zullen we maar zeggen.
    En als ik nu naar de jongste kijk dan ben ik ergens blij dat het daarvoor steeds misging want anders was dat prachtige mensenkind er nooit geweest.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vijf zwangerschappen en twee kinderen...pfff, wat moet dat moeilijk zijn geweest.

      Verwijderen