donderdag 17 september 2015

De (on)zin van een re-integratiecursus

Na twee jaar ziek thuis zitten had het UWV opeens bedacht dat ik nog twee uur per dag kon werken. Lichte niet-stresserende werkzaamheden moesten het zijn. Geen idee in welke vorm maar ik moest dus op zoek naar ander werk. Mijn werkgever stuurde een werkadviseur op me af en van hem moest ik op cursus, iedere vrijdagochtend, drie uur lang. Contact maken met lotgenoten en zo, dat zou goed voor me zijn. Dat ik net een jaar lang cognitieve gedragstherapie met zeven lotgenoten had overleefd en dat ik eerlijk gezegd wel even klaar was met lotgenotentoestanden was geen excuus.

We begonnen die vrijdagochtenden altijd met de nieuwelingen. Zij moesten zich voorstellen en wij konden dan vragen stellen. Door buitenstaanders is me vaak gevraagd wat voor soort wannebee uitkeringstrekkers bij mij op cursus zaten. Veel mensen hadden het idee dat het daar wemelde van de luie onwelwillende toneelspelende maar niets mankerende tokkies. Ik kan je echter verzekeren dat bij mij op cursus alleen maar schrijnende gevallen zaten. Ik heb vaak met open mond naar hun verhalen zitten luisteren. Het was bij hen –net als bij mij trouwens- heel duidelijk dat werken nooit meer een optie was. Maar wel verplicht naar de re-integratie cursus dus. Na het voorstellen was het pauze. Meestal haalde ik alleen thee en ging weer terug naar het lokaal aangezien het in de kantine door de vele anderstalige (die een cursus Nederlands volgden) meer leek op een buitenlandse markt.
Na de pauze gaf de coach meestal een kort lesje over allerlei zaken die zo oninteressant waren dat ik me er nauwelijks nog iets van kan herinneren. Het laatste uur moesten we op de computer baantjes zoeken op de verschillende vacaturesites. Dat had ik -braaf als ik altijd was- thuis allang gedaan, dus deed ik stiekem niks, in afwachting tot ik weer naar huis mocht. Zelden heb ik zoiets zinloos gedaan als deze re-integratiecursus.

8 opmerkingen:

  1. Tenhemelschreiend vind ik het. Alsof het leven al niet zwaar genoeg is voor chronisch zieken. Zonder chronische optimisme red je het niet! Mensen kunnen vaak zo neerbuigend doen.
    Er zouden meer ervaringsdeskundigen betrokken moeten worden bij projecten en cursussen. Deze nieuwe regel zal wel verzonnen zijn door een blinde stagiair....
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Deze cursussen liggen gelukkig al een poosje achter me maar ik had nu de behoefte het op te schrijven.

      Verwijderen
  2. Ken je het boek 'Lieve Help' van Anna Raymann?Ondertitel is: Steunen en gesteund worden bij chronische pijn en ander onzichtbaar leed. Er is een deel voor de chronisch zieke zelf en een deel voor partner, kind, familie, etc. Uit dat laatste deel zou je op deze ochtenden stukken voor kunnen lezen. Ze zullen stijl achterover slaan, die UWV-bedenkers van onzinbijeenkomsten. Laat maar even weten of je het hebt. Zo niet, app me even, dan stuur ik je er een op want ik heb twee exemplaren want ik heb eraan mee gewerkt. Hou je taai en liefs, Riet

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit klinkt inderdaad zwáár nutteloos. Beetje jammer dat het zo moet gaan...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel jammer, tijd en geld zou zoveel beter besteed kunnen worden.

      Verwijderen
  4. Wat vreselijk zeg (ik klop gelijk af ) maar ze zijn mij vast vergeten want behalve een vacature als taxichauffeur (voor iemand zonder rijbewijs ;-) heb ik niets meer van ze gehoord

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is alweer een tijdje geleden maar ik had opeens de behoefte om het op te schrijven. Het UWV blijkt erg achter te liggen met herkeuringen heb ik begrepen.

      Verwijderen