woensdag 29 juli 2015

Over huisartsen en zo

Mijn huisarts was best een geschikte peer de eerste pakweg 25 jaar dat ik als patiënt bij zijn praktijk stond ingeschreven. Ik was behoorlijk gezond en behalve met mijn kinderen kwam ik zelden in zijn spreekkamer. Dat veranderde op slag toen ik ziek werd. De eerste twee jaar van mijn carrière als patiënt deed hij wat ik van hem verwachtte: naar me luisteren en proberen te achterhalen wat ik mankeerde. Ergens daarna keerde het tij en adviseerde hij me alleen nog maar antidepressiva. Aangezien ik daar niet mee instemde (ik was niet het zonnetje in huis maar dat was het gevolg van mijn klachten en niet andersom) waren we uitgepraat. Ik voelde me alleen op de wereld want hoe moest ik verder in mijn zoektocht naar genezing als zelfs de huisarts me in de steek liet.

Misschien wel een utopische gedachte en ik snap heus dat die man het hartstikke druk had, maar ik had het best fijn gevonden als hij eens naar mij had geïnformeerd zo af en toe, helemaal uit zichzelf. Hoe het met me ging, of hij nog iets voor me kon betekenen, zoiets. Gewoon mij niet het gevoel geven dat het hem allemaal niet boeit want weet je, al was ik dan niet dodelijk ziek, het is best heel heavy als je ziek thuis komt te zitten en je na maanden of zelfs jaren nog geen uitzicht hebt op herstel. Blijkbaar kwam dat niet in zijn gestudeerde hoofd op.
 

13 opmerkingen:

  1. Of heeft ie er simpelweg geen tijd voor?

    Ik snap jouw frustratie en teleurstelling héél erg goed , dat staat als een paar boven water. Dat weet je ook.

    Maar als ik zie hoe druk mijn werkgever het heeft? Wow. Werkweken van 60 uur, plus nacht en avonddiensten op de huisartsenpost, nascholingen, 's nachts eruit worden geroepen als iemand terminaal is, vrijwilligerswerk, zingen met eenzame mensen. Hij loopt soms over en voelt zich verantwoordelijk voor iedereen. Ik snap dat hij mensen vergeet. Hell, hij vergeet soms zichzelf.

    Ik zou toch eens een (dubbele) afspraak met hem maken en je verhaal doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lees ik het goed? Gaat je werkgever "zingen met eenzame mensen?" Geen idee wat ik me daar bij moet voorstellen.

      Verwijderen
  2. Misschien dat zoiets vroeger gebeurde, maar in deze tijd hoef je dat echt niet te verwachten. Er is geen mens meer die binnenkomt bij de arts maar gewoon een nummer.

    Er stond een tijd terug een artikel in de krant hoe artsen met mensen omgaan die 'onzichtbaar' ziek zijn, respectloos, minachtend. Wie weet komt er in de verre toekomst toch verandering in.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat minachtende, dat proef ik soms ook wel bij zorgverleners in het algemeen. Daarom kom ik er zo min mogelijk.

      Verwijderen
  3. Twee maanden geleden moest mijn ontlasting onderzocht worden. Ik moest de grote boodschap binnen het uur naar een ziekenhuis ruim drie kwartier hier vandaan brengen. Vond ik vreemd, want mijn vader had eerder hetzelfde onderzoek laten doen en mocht het opsturen.
    Ik het ziekenhuis gebeld. Opsturen mocht niet, maar zolang ik het dezelfde dag voor 15.00 uur bracht, was het goed. Kwam ik in het ziekenhuis, zei de dame: 'Oh, u had het ook bij de huisartsenpost bij K af kunnen geven.'
    Dat is dus 10 minuten rijden bij mijn huis vandaan.
    Voor de uitslag van het onderzoek ging ik terug naar dezelfde dokter.
    Ik heb even duidelijk gemaakt dat hij het mij in mijn omstandigheden nodeloos moeilijk heeft gemaakt.
    Dat ie niet van alle (nieuwe) regels op de hoogte was/is en
    dat ik het ook nog dichterbij had kunnen brengen.
    Meteen maar verteld dat hij nog nooit achter me had gestaan gedurende zijn loopbaan en ik het altijd voor mezelf moet opnemen. Dat ik zwaar teleurgesteld in hem ben. Dat hij ook voor mij de eed heeft afgelegd.
    Hij was diep, diep beledigd.
    "Hoe denkt u dat ik me voel na al die jaren?'
    Het komt nooit meer goed. Maar de uitslag was goed en daar ging het om!
    Lieve groet Kakel :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jeetje wat een verhaal en wat erg... Zoals je misschien nog wel weet heb ik mijn huisarts een brief geschreven en 2,5 maand later reageerde hij daar telefonisch op. We hadden een goed gesprek maar sindsdien ben ik nauwelijks nog bij hem op consult geweest. Bovendien kom ik meestal bij zijn jongere collega terecht en daar ben ik helemaal niet over te spreken.

      Verwijderen
  4. Fijn weer een blog van je te lezen. Ik heb ook zo'n huisarts als ik er kom zal hij nooit vragen hoe het gaat, ik kom voor de kwaal waar ik voor kom en de rest niks. Dit heeft volgens mij niet veel met tijdgebrek te maken, ben er toch waarom niet even informeren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Marga, het is al een poos geleden geschreven maar nog steeds van toepassing.

      Verwijderen
  5. Ik ben lang geleden opgehouden met hoop te vestigen op de medische wereld. Ook hun zakken worden gevuld door de pharmacie en de zorgverzekeraars en dat zijn degene die bepalen hoe zij de praktijk runnen. Menselijke artsen zijn op 1 hand te tellen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sinds ik mijn hoop niet meer vestig op welke zorgverlener dan ook is het een stuk rustiger in mijn hoofd.

      Verwijderen
  6. Oh wat vervelend dat je het zo ervaart. Heb je het wel ooit uitgesproken dat je zo teleurgesteld bent?
    Heb zelf ook al ruim 8 jaar enorme pijnklachten maar gelukkig heeft de huisarts mij altijd serieus genomen en op alle mogelijke manieren geholpen. Helaas zonder resultaat. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik heb hem enkele jaren geleden een brief geschreven en na 2,5 maand nam hij contact op. Sindsdien is de relatie wel verbetert maar er werken ondertussen weer andere huisartsen.

      Verwijderen
  7. Wat naar dat je huisarts je zo'n vervelend gevoel geeft (beetje laat maar ik ga ervan uit dat de situatie hetzelfde is..?). Ik had op een gegeven moment het gevoel dat ik alles maar in m'n eentje moest uitzoeken en oplossen. Dat heb ik uitgesproken naar mijn huisarts en toen hebben we afgesproken dat ik eens in de zoveel tijd om een dubbel consult vraag. Dat komt nog steeds vanuit mij maar ik voel me serieus genomen en er is meer tijd dan die haastige 10 minuten. Ik vraag hiervoor ook altijd naar mijn eigen huisarts, voor 'gewone kwaaltjes' vind ik het geen probleem om naar een ander te gaan. Sterkte :)

    BeantwoordenVerwijderen