donderdag 6 november 2014

Ik zie het effe niet...

Is dít het nou? Voor de rest van mijn leven veroordeeld tussen de vier muren van mijn huis. Iedere maandag begint er voor mijn gevoel weer een vrij doelloze week. Natuurlijk heb ik zo mijn bezigheden, ik verveel me nooit, maar het nut van zo’n dag… ik zie het effe niet. Ik twijfel er niet over of mijn familie en nog wat vrienden zijn best blij met mij, ze zouden echt heel verdrietig zijn als ik er niet meer zou zijn, maar voor de rest… ik weet het niet.

Ik besef heus dat mensen die iedere week van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zich de tering moeten werken misschien wel hetzelfde gevoel hebben. Een baan is niet per definitie zaligmakend. Maar toch…
Ik hoef heus geen flitsende carrière of veel geld, maar gewoon een beetje beter lijf dan wat ik nu heb, een beetje meer een gewoon leven… zoals vroeger… ik was tevreden met wat ik had.
Tegelijkertijd schaam ik me voor die gedachte. Ik heb een dak boven mijn hoofd, geen geldzorgen en Lief die van me houdt. Er zijn genoeg mensen die er veel beroerder aan toe zijn dan ik. Die hun lichaam vol hebben zitten met kwaadaardige cellen en niet eens weten of ze het eind van het jaar wel halen. Het kan altijd erger.
Maar toch…

30 opmerkingen:

  1. We zijn inderdaad al wel heel vroeg met pensioen met een lijf dat past bij een 80 jarige...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met pensioen, dat heb je heel treffend gezegd. Mijn lijf voelt inderdaad als dat van een 80-jarige...

      Verwijderen
  2. Hee dat was mijn tekst.... ;-).
    Ik herken je gevoel. Het is ook sterker bij mij rond deze tijd van het jaar omdat het donkerder is, kouder, de pokkefeestdagen komen eraan en dus is er wéér een jaar voorbij zonder dat we iets zinnigs deden.....
    Dan maar weer de kat aaien.....
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wilde dit schrijfsel in eerste instantie 'waarheen, waarvoor' noemen, jouw tekst :p. Ik moest ook echt aan je denken toen ik het schreef.

      Verwijderen
  3. o zo herkenbaar, maar durf het bijna niet te zeggen tegen iemand anders...

    Groet, Joke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik eerlijk gezegd ook niet zo goed, vandaar dat ik hier ventileer. Helpt ook altijd een beetje :-).

      Verwijderen
  4. Heel herkenbaar, maar wel uit mijn verleden. Ik heb van mijn 12e tot mijn 22e zware depressies en angststoornissen gehad, hierdoor ben ik ook tijdenlang aan huis gebonden geweest. Ik heb een periode straatvrees gehad en had ook nog PDS. Alles bijelkaar voelde ik mij altijd moe, angstig en verdrietig.

    Gelukkig voor mij ben ik hier uitgekomen (met veel hard werk en inzet). Maar ik kan mij nog goed herinneren hoe wanhopig en verdrietig ik vaak was, en hoe " jaloers" ik was op mensen die wel gewoon konden werken en meedoen met de maatschappij.

    Maar, ik geloof dat alles met een reden gebeurt. De jaren die ik nodig had om uit de put te komen hebben mij dingen geleerd die ik anders niet zou kunnen leren, en heeft mijn leven uiteindelijk beter gemaakt. En met die lessen kan ik weer andere mensen helpen.

    Zo zal het ook voor jouw zijn, wie weet hoeveel mensen je nu alleen al helpt door ze te laten weten dat zij niet alleen zijn in hun verdriet! Hou vol en probeer je te richten op de mooie dingen, het wordt vast beter!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Maia voor je uitgebreide reactie! Wat lief dat je schrijft dat ik misschien al mensen help door ze te laten weten dat zij niet alleen zijn in hun verdriet. Ik blog omdat het mijn uitlaatklep is, maar het is een soort van cadeautje dat ik daar ook nog mensen mee help.

      Verwijderen
  5. Maar je mag je mag je echt wel rot voelen hoor! Er is altijd iemand die het erger heeft maar betekent dat dat jij geen recht hebt op je verdriet en rot voelen, nee hoor. Wat ik wel denk dat als je in een dergelijke spiraal van denken terecht komt het belangrijk is vinger aan de pols te houden. Niet van kwaad tot erger worden, want je bent ontzettend waardevol.
    Niet in werk klopt maar wel voor de mensen om je heen en kijk eens hoe zij het doen omdat jij er bent!
    Jij bent een kanjer hoor!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je lieve reactie. Ik zit (denk ik) niet in een negatieve spiraal, kom gewoon 's ochtends uit mijn bed en kan genieten van het mooie weer en andere leuke dingen. Maar ik heb wel last van buiten dat ik me behoorlijk nutteloos voel.

      Verwijderen
  6. Wat naar voor je dat je nu zo voelt! Heel herkenbaar ook. Je bent zo'n knokker en af en toe heb je daar genoeg van , dat mag en dat kan. Maar blijf vooral die ieniemienie lichtpuntjes zien. Je bent het waard om hier te mogen zijn , helemaal zoals je bent , echt waar! Ik wens je ontzettend veel positiviteit toe!
    liefs Evangeline.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je reactie Evangeline. Gelukkig voel ik me niet de hele dag zo maar er zijn wel periodes, eigenlijk meer dagdelen, dat ik me behoorlijk nutteloos voel.

      Verwijderen
  7. Herkenbaar! Het enige wat je wilt is een 'normaal' leven. Gewoon de dingen doen die iedereen doet, maar wat bij jou niet zo vanzelfsprekend is. Geen geldzorgen en een fijne lief neemt niet weg dat je je wel eens ongelukkig voelt met deze situatie.

    Je mag je best rot voelen, hoor. Geeft niets. Maar probeer ook naar de mooie dingen te kijken. Neem de dag zoals hij komt. Gaat het goed, koester dat. Gaat het minder, denk dan aan de dagen dat het wel goed ging.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Frederique, ik heb vanmiddag in mijn hoofd een lijstje gemaakt van alle leuke dingen die me nog te wachten staan. Helpt prima om weer vrolijk te worden.

      Verwijderen
  8. Niet alles dood-relativeren hoor. Iedereen heeft "recht" op zijn eigen verdriet en ongeluk. Het is gewoon K als je zoals jij niet kunt zijn wie je wilt zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies, het is en blijft k**. Er zijn perioden dat ik denk dat het leven zo gek nog niet is en dat ik gewend ben aan de situatie zoals die nu is. Maar zo af en toe ben ik ook nog gewoon boos en verdrietig om het leven wat niet meer is.

      Verwijderen
  9. Je chronische ziekte maakt je een kluizenaar in je eigen huis. De enige die daar iets aan veranderen kunt ben jezelf, maar je lijf staat het niet toe... Soms zie ik ook het nut niet meer in om elke dag uit bed te komen. Leuke dingen gaan aan mijn neus voorbij. Goede vooruitzichten op verbetering heb ik ook niet. Nou, we hadden dit samen kunnen schrijven. En toch zijn er dagen bij dat ik denk: yes! ik doe het nog! Laten we het daar voor blijven doen, Karin <3
    Liefs en een knuffel,
    Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We hebben helaas veel gemeen Mirjam. Juist het feit dat er geen uitzicht is op verbetering maakt het zo moeilijk. Dat ik het met dit lijf moet zien te doen voor de rest van mijn leven blijft iets wat moeilijk te accepteren is.

      Verwijderen
  10. Er zijn altijd mensen die het slechter hebben, alleen jij leeft hun leven niet maar die van jezelf en daar is het gewoon zo af en toe (vaak) zwaar klote. En dat is het ook gewoon, want je hoofd wilt zoveel meer alleen je lichaam doet niet mee. Heel herkenbaar wat je geschreven hebt, ook al verlang ik nu even naar die rust en kluizenaar zijn ben veel te ver weer over de grens gegaan.

    Liefs en dikke knuffel! Debby

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Debby, hoop dat je ondertussen een beetje bent bijgekomen van de verhuizing.

      Verwijderen
  11. dikke kuss en woorden zijn bij ons denk ik overbodig, we zitten in hetzelfde schuitje xxxxx

    Liefs Lin

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Echt naar dat je je zo voelt. :( Ik heb mij inderdaad ook een periode zo gevoeld en dat is echt niet fijn. Dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Het is niet erg om je af en toe even over te geven aan je verdriet etc.
    Zolang je er niet in blijft hangen kan het zelfs goed zijn.
    Ik weet zeker dat je heel waardevol bent in deze wereld.
    De steun die je voor andere bent d.m.v. deze blog is alleen al een heel mooi iets.
    Dat moet je niet onderschatten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een lieve woorden van je. Mijn blog is mijn uitlaatklep en het is een soort van cadeautje dat ik daar blijkbaar ook nog anderen mee steun doordat ze beseffen dat ze niet alleen zijn met deze gedachte.

      Verwijderen
  14. Hoe herkenbaar, Karin. Het is de vraag die me al een aantal maanden bezig houdt. Over iets waar ik al 20 jaar mee leef nota bene. Alsof de rek er een beetje uit is. Maar goed. Ik ga je blog eens verkennen, net gevonden ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Al 20 jaar Sabine, jeetje wat erg. Hopelijk heb je iets aan mijn blog, in ieder geval sterkte!

      Verwijderen
  15. Herkenbaar, deze gedachten. Het is niet erg om er even doorheen te zitten hoor. Als het jou helpt om te denken 'het kan altijd erger' dan is dat natuurlijk goed, maar persoonlijk vind ik 't altijd voelen alsof ik mezelf in de rug steek met die gedachte.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Op de een of andere manier helpt het mij denk ik wel om te denken 'het kan altijd erger', het doet mij beseffen dat ik misschien maar moet genieten van de situatie zoals die nu is zodat ik niet later als ik misschien nog wel minder kan er spijt van heb. Toen ik nog helemaal gezond was heb ik nooit echt beseft hoe gezegend ik toen was, die 'fout' wil ik niet nog een keer maken.

      Verwijderen