zondag 7 september 2014

Eerste lustrum ziek-maar-alive

Volgende week ben ik precies vijf jaar ziek thuis. Tijd voor een feestje. Niet om te vieren dat ik chronisch ziek ben want daar is weinig leuks aan, maar wel omdat ik in mijn donkerste dagen niet onder een trein ben gaan liggen maar er nog steeds ben. Nou heb ik nooit serieus plannen gemaakt, ik had het lef niet, maar bijvoorbeeld een spookrijder op mijn rijbaan, iets van een tragisch ongeval dat leek me wel wat. Einde van alle verdriet, wanhoop en pijn.

Het is niet de bedoeling alle shit van de afgelopen vijf jaar op te rakelen want daar ben ik echt wel klaar mee, maar het besef dat mijn ziek zijn niet voor éven is, dat ik niet kan zeggen ‘als ik straks weer beter ben’, dat ik het met dit krakkemikkige lijf moet zien te doen voor de rest van mijn leven, dat feit blijft moeilijk te bevatten. Tenzij ik reïncarneer zal ik nooit het hele Pieterpad uitlopen, gaan hiken in de Rocky Mountains en word ik ook nooit een gevierd hoboïste of actieve oma. Mijn bucketlist kan echt de prullenbak in.

Ook besloot ik onlangs dat ik nooit meer naar een druk feest ga. Vorige week was een familielid 25 jaar getrouwd en gaf een dinner-party vanaf 17.30 uur. Ik voelde me fit en besloot me van mijn beste kant te laten zien en bleef dus veel te lang. Man wat ben ik de daarna gecrasht. Vooral de herrie en de drukte dreunde nog dagenlang in mijn hoofd. Dus het feestje ter ere van mijn eerste lustrum ziek-maar-alive vier ik in alle stilte helemaal alleen in mijn eentje, da’s wel zo fijn.

10 opmerkingen:

  1. Groot gelijk dat je besluit niet meer naar drukke feesten te gaan. Het is de crash vaak niet waard. Ik vind ook 1-op-1 afspraken veel fijner omdat je dan ook tenminste echt kunt praten en vaak is dat ook al drukte genoeg.

    Gefeliciteerd met je jubileum. Het waren 5 moeilijke jaren maar het heeft je ook opgeleverd dat je de komende jaren niet meer hoeft te stressen over werk en uitkering. Ook kies je steeds vaker voor jezelf en waar jij de weinige energie in wilt steken. Dat is het benoemen waard. Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Na vijf jaar ben ik nog steeds bezig meer voor mezelf te kiezen. Ik geloof dat niet iedereen daar blij van wordt, soms is het ook behoorlijk egoïstisch, maar het lijf voelt er echt beter door en dat is mij veel waard.

      Verwijderen
  2. Goed zo, meer grenzen aangeven. Lijkt me een prima plan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad ik blijf nog steeds mijn grenzen verschuiven. Er zijn mensen die vinden dat ik een kluizenaar wordt, wat overigens niet zo is, maar ik voel me daar echt beter bij.

      Verwijderen
  3. Dat is wel even een besefmomentje... vijf jaar ziek en het wordt niet meer beter. Heel erg heftig.
    Goed van je dat je steeds beter je grenzen aan kan geven!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het voelt best raar dat ik al vijf jaar ziek thuis ben, wie had dat zes jaar geleden ooit gedacht...

      Verwijderen
  4. Vorige maand was ik precies vier jaar ziek. En nog steeds heb ik er moeite mee aan het idee te wennen dat ik nooit meer beter word. Ondertussen zou ik beter moeten weten... Als chronisch zieken moeten we leren voor onszelf op te komen en onze grens niet te overschrijden. Maar vaak gaat het ook om bijeenkomsten van mensen die ons dierbaar zijn. Dat maakt het zo complex.
    Ik zie ook geen reden voor een feestje, maar ik wens je toe dat je tevreden kunt zijn met de mogelijkheden die je nog wel hebt!
    Liefs en een knuffel,
    Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het idee dat je nooit meer beter wordt went misschien wel nooit, ik hoor het zelfs van chronisch zieken die al meer dan 10 jaar ziek zijn. Overigens ben ik best tevreden met mijn leven zoals het nu is, ik moet wel, anders kan ik alsnog het beste op de rails gaan liggen en dat wil ik mijn liefhebbende omgeving niet aandoen.

      Verwijderen
  5. Ik ben inmiddels 6 jaar ziek, soms droom ik dat ga werken of dat ik op een dag wakker word en alles weer goed is. Ik heb er het meeste moeite mee als ik mij heel slecht voel, alsof ik dan weer met de neus op de feiten wordt gedrukt :-( maar, we hebben elkaar, de chronische zieken en dat is ook wat..denk ik dan maar !

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dan heb je helaas maar niet de embouchure van een geweldige hoboïste, je bent op andere fronten heel erg sterk geworden, dat kan niet anders. En groot gelijk hoor met het mijden van grote feesten, die zijn gewoon echt niet te doen.

    BeantwoordenVerwijderen