maandag 18 augustus 2014

Van je familie...

Een paar keer jaar trakteert mijn moeder haar kinderen op een etentje. In principe hou ik erg van uit eten gaan. Ik geniet van verrassende gerechten en nieuwe smaakjes of borden die eruit zien als een klein schilderijtje. Maar omdat uit eten gaan meestal ’s avonds is zit ik me vaak snel ziek te voelen en duim ik heel hard dat de kok een beetje opschiet zodat ik naar huis mag. Sociaal doen met de tafelgenoten kost bakken energie en een overload aan prikkels. Iets wat een aantal jaren geleden nog zo vanzelfsprekend leek blijkt tegenwoordig een ware slijtageslag.

Om die reden ben ik tegenwoordig nooit meer enthousiast als ik voor een etentje wordt gevraagd. Maar een uitnodiging van mijn moeder wil ik niet afslaan, bovendien wil ik graag bij de familiefeestjes zijn. Alleen het tijdstip is keer op keer een probleem. Het eerste wat er steevast door enkele (schoon)brusjes wordt geroepen is ‘niet te vroeg’. Zij willen 19.00 uur of later, ik uiterlijk 18.00 uur, maar dat is volgens hen een boerentijd. Het heeft al vaak tot fikse discussies geleid. Echter na al die jaren ga ik niet opnieuw bedelen of ze alsjeblieft rekening met mij willen houden. Ik ben er echt mega-klaar mee. Ik heb meteen gezegd dat als men een chique tijd zo belangrijk vindt ik wel thuis blijf. Ik ga mezelf niet meer plagen dan nodig, het lijf voelt vaak al k*t genoeg.
Ik ben er best verdrietig over. Toch vraag ik me serieus af of het redelijk is dat ik iedereen verplicht om met mijn beperkingen rekening te houden. Ik ben er nog niet uit. Tegelijkertijd denk ik ook: een uurtje eerder afpreken omdat je zusje zich dan beter voel, hoe erg is dat?
 

23 opmerkingen:

  1. Nou ik vind dat ze best rekening mogem houden met je. Is het nu echt zo erg een uurtje eerder te eten... Echt heel vervelend voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel Debbie, ik had er gisteren echt flink de balen van. Vandaag denk ik weer bekijk het allemaal maar.

      Verwijderen
  2. Tuurlijk is het niks teveel gevraagd of mensen met je beperkingen rekening willen houden. "Je hebt er zelf ook niet om gevraagd" zei een van mijn therapeuten heel wijs tegen mij. Ik denk nu je af gaat zeggen mensen pas echt gaan beseffen hoe serieus je het meent dat je het niet kunt. Voor een gezond iemand moeilijk te bevatten hoe groot het uurtje verschil voor jou is. Hoop voor je dat het nu wel tot ze doordringt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop inderdaad dat ze dat echt gaan beseffen maar eerlijk gezegd heb ik mijn twijfels. Het is volgens mij meer een wedstrijdje geworden over wie er nu uiteindelijk zijn zin krijgt. Hoewel er geen ruzie is binnen mijn familie zijn er enkele brusjes wat minder sympathiek.

      Verwijderen
  3. Jij hebt een goede reden waarom je eerder wilt; namelijk dat je het anders niet volhoudt. Zij vinden het gewoon te vroeg. Het lijkt me logisch dat zij zich dan aan jou kunnen aanpassen, zodat jij het vol kunt houden. Alle andere dagen kunnen ze lekker laat gaan eten als ze daar gelukkig van worden

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Goed punt, alle andere dagen van het jaar mogen zij zelf bepalen hoe laat ze gaan eten. Die ga ik onthouden.

      Verwijderen
  4. Ik vind dat niets te veel gevraagd hoor, want wat maakt dat uurtje voor je familie nu uit. Ik zou ook denken , als we dan iedereen een plezier doen dan is mij dat wel waard. Toen de opa van Meneer Williams nog leefde gingen we altijd op zijn verjaardag uit eten, om half 5 dus want dat vond opa fijn. Ach, die ene keer per jaar dat je dan om half 5 eet..wat maakt dat nu uit. Opa blij en daar gaat het toch om!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn moeder wil ook graag 'op tijd' eten, zoals alle ouderen volgens mij.

      Verwijderen
  5. Misschien dat het afzeggen je familie wakker schud? Ik hoop het! Ik kan zelf niet begrijpen dat familie niet even een uurtje wil afspreken zodat het voor jou wel haalbaar is. Kan me voorstellen dat je daar verdrietig van wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop dat het ze wakker schudt maar zoals ik al bij een andere reactie schreef: ik heb ernstige twijfels, een klein aantal familieleden vind ik niet zo sympathiek.

      Verwijderen
  6. Voor mensen die niets mankeren schijnt het vaak moeilijk te zijn om zich in anderen te verplaatsen. Daar kan ik best kwaad om worden. Zelf houd ik altijd rekening met anderen, de omstandigheden waarin zij verkeren.

    Zeker nu mijn zoon MS heeft, houden wij sterk rekening met zijn energie. Want dat moet hij verdelen. Mensen begrijpen dat niet. Als hij 's avonds uit eten gaat, moet hij 's middags een tijdje rusten.

    Wat is nu het probleem om daar rekening mee te houden. En kleine moeite toch? Dan heeft iederen plezier en kan erbij zijn. En net zoals er al in een eerdere reactie werd aangeggven, kunnen ze de rest van het jaar op hun eigen tijd uit eten gaan.

    Bahhhh... ik kan hier best kwaad over worden. Sorry hoor, maar ik kan je heel goed begrijpen. Ik hoop dat je familie toch een beetje rekening met je gaat houden.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je lieve woorden Frederique, alle reacties doen me echt goed. Krijg nu toch een beetje minder het gevoel dat het niet zo'n groot offer is wat ik van hen vraag.

      Verwijderen
  7. Probeer het je niet meer te laten raken, zij willen niet, het is blijkbaar teveel wat je vraagt. Prima. Hun feestje, hun dag. Maar dan zonder jou. Als dat is wat ze willen, dan zij het zo. Het is hun bekrompenheid. Probeer je daar op te focussen, niet op jouw teleurstelling.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Sylvia, ik was er zondag, en trouwens gisteren ook nog best verdrietig over. Vandaag gaat het wel weer en denk ik ze bekijken het maar.

      Verwijderen
  8. Bah zeg, ik word er gewoon verdrietig van als ik het lees dus ik begrijp heel goed dat jij hier alles behalve blij van wordt. Persoonlijk zou ik het niet meer dan normaal vinden. Een uurtje vroeger, wat maakt dat nou uit zeg. Voor gezonde mensen niet veel toch...Ik zou er totaal geen moeite mee hebben. Als iedereen er maar bij kan zijn, dat is het belangrijkste. Zonde dat mensen zelfs niet zo'n kleine opoffering willen maken. Het voelt voor mij zoals ik het zo lees in ieder geval niet alsof ze een heel belangrijke reden hebben om per se een uur later te willen afspreken. Als mensen elkaar nou eens zouden proberen te begrijpen. Maar ach...
    Ik hoop dat je ze wakker weet te schudden als je niet meegaat. Jammer genoeg kun je je familie niet kiezen..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ze hebben er inderdaad geen goede reden voor. Ik heb nu zelfs het idee dat het veel meer gaat om wie zijn zin krijgt.

      Verwijderen
  9. Het is toch maar een kleine moeite om even met jou rekening te houden, dat is mijn mening.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat kun je daar verdrietig van zijn hè?! Mijn zusjes kwamen vorig jaar met het idee om mijn moeder voor haar verjaardag een uitgebreide high tea aan te bieden met haar vier dochters. Leuk! Maar ze planden het een dag na de verjaardag van mijn dochter (die nog thuis woont).. ja en dat is voor mij niet te doen. Een uren durende tea is op zich al pittig en na een drukke feestdag dus echt niet haalbaar. Verzetten vonden ze geen optie, dus gingen ze zonder mij. Verdrietig, boos en teleurgesteld was ik...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jeetje Corine wat erg, echt heel erg belachelijk. Een verhaal vergelijkbaar met het mijne dus ik begrijp dat je verdrietig, boos en teleurgesteld was. Overigens lig ik na een verjaardag van een gezinslid ook minstens twee dagen voor pampus.

      Verwijderen
  11. Het eerste wat bij mij opkwam was 'wat kinderachtig zeg!!!'
    Is het nu echt zo erg om eerder te gaan eten, het gaat om de gezelligheid en het samen zijn. Ik lees hierboven dat je moeder ook liever vroeg eet.
    Kan mij voorstellen dat je er verdrietig van wordt. En nee zoveel vraag je niet of er rekening mee gehouden kan worden. Bah!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het heeft mij weer eens doen inzien dat ze niet begrijpen wat mijn beperkingen zijn. Ergens snap ik dat wel, er is aan de buitenkant niets te zien aan mij en als je me hoort praten op een goede dag is het nog veel moeilijker te begrijpen. Maar van je eigen familie mag ik na vijf jaar toch verwachten dat zij het nu wel weten. Echt heel jammer dit.

      Verwijderen
  12. Belachelijk dat je familie het na al die jaren nog niet doorheeft, of niet door wil hebben. Ik denk dat ze geen inlevingsvermogen hebben. Probeer het van je af te zetten want ik denk niet dat dit ooit nog gaat komen.
    En misschien kun je met je moeder een keertje gaan lunchen, gewoon lekker met zijn 2tjes?

    BeantwoordenVerwijderen