vrijdag 27 juni 2014

Voor altijd zen

Enkele weken geleden schreven verschillende bloggers over het acceptatieproces van je beperkingen. Ik reageerde daarop vanuit de situatie zoals die op dat moment was. Ik voelde me al een poos weer beroerd en brak en dat mocht de wereld weten ook. Ik was boos en verdrietig en het luchtte wat op door dat van me af te schrijven. Accepteren dat je chronisch ziek bent gaat een stuk gemakkelijker op het moment dat je relatief weinig last hebt van je klachten.

Gelukkig voel ik me niet altijd zo. Na een aantal jaren kwam er een soort van berusting, het besef dat je het zelf leuk moet maken, ook met een haperend lijf. Dat lukte me na een poos best aardig. Niet meer kijken naar dát wat was, of wat zo mooi had kunnen zijn. Persoonlijk ben ik allergisch geworden voor het zinnetje ‘kijk naar wat nog wel kan’, -meestal uitgesproken door mensen die zelf kerngezond zijn- maar toegegeven, als je dat niet doet word je met zekerheid depressief.
Toch, ondanks alle mindfulness, meditatie en weet ik wat voor ander spiritueel gedoe, blijven de meeste mensen niet hun leven lang zen. Het is een feit dat juist als je denkt dat het in het hoofd heerlijk rustig is, als je denkt dat je al je ellende wel een plaatsje hebt gegeven, er een nieuw duiveltje verschijnt dat vraagt: waarheen en waarvoor? Zelfs gezonde personen blijken hier last van te hebben.
Enkele dagen geleden kreeg ik per post de uitslag van het UWV. Volledig afgekeurd voor de rest van mijn leven, ik hoef nooit meer terug voor een herkeuring maakt een dansje, en daarvan word ik voorlopig héél erg zen J.

16 opmerkingen:

  1. Een dansje, het is toch te triest voor woorden.. blij zijn omdat je volledig bent afgekeurd.. Blijkt maar weer hoeveel 'macht' één bepaalde man/afdeling kan hebben. Hoe dan ook mijn felicitaties krijg je bij deze en ik hoop van harte dat je nog heel lang zen blijft!
    Enne, dat dekbed kocht ik ooit volgens mij bij Libelle ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er zijn mensen die vragen of het niet dubbel is dat ik volledig ben afgekeurd en of ik daar niet verdrietig van word. Verdrietig was ik enkele jaren geleden toen ik aan mezelf moest toegeven dat zelfs een halve dag werken niet meer lukte en ik dus afscheid moest nemen van mijn zo geliefde collega's en werk. Dat deed onwijs veel pijn. Gestoord en klaar voor de psychiater was ik na drie jaar mislukt re-integreren, het was echt de hel. Nu ben ik alleen maar opgelucht en voel ik me erkend.

      Verwijderen
  2. Dat is fijn en fijn is dubbel dat snap ik gelijk! aan de andere kant..wie gaat er nu met mij netten maken en sigaren draaien?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat fijn voor je, die zekerheid. Dat helpt! Ik ben blij voor je. Liefs, Riet

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Niemand is altijd zen. Mijn schoonmoeder zegt verlicht te zijn en ik betrap haar zéér regelmatig op negatieve emoties ;)

    Ik snap je. Deels. Moet er niet aan denken dat het mijzelf betreft. Maar aan jouw afkeuring gaat natuurlijk een hele voorgeschiedenis aan vooraf. Das andere koek.

    Goed weekend!
    S.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zou er ook niet aan moeten denken dat het mezelf betrof :-P. Sorry flauw grapje... Als ik me niet vergis heb jij die weg door de hel en weer terug voor een groot deel per blog meegemaakt. Godzijdank is het achter de rug.

      Verwijderen
  5. Wat een rust zou dat geven weten dat je niet steeds maar weer moet strijden en uitleggen hoe het zit. En erkenning van hun kant uit. Het is een dansje waard en ik ben blij voor jou......klinkt wel wat raar maar ik denk dat je wel snap wat ik bedoel.

    Volgens mij is het nooit een feit geweest dat mensen die mediteren of mindfulness dat ze altijd maar zen zijn, maar wel beter met hun ongemakken en emoties om kunnen gaan. Er is bij iedereen bergen en dalen, niemand uitgezonderd!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Debby, ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Mindfulness heeft mij erg geholpen met alle ellende om te gaan. Ik zou denk ik best altijd zen willen zijn, lijkt me heerlijk.

      Verwijderen
  6. Ik begrijp je heel goed Karin, eindelijk rust en geen gezeur meer met het UWV! Geniet van je 'vrijheid'!

    Fijn weekend en lieve groet, Wietske

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dit zal veel rust geven denk ik. 100 % zen zal nooit lukken maar je bent in ieder geval een paar procent opgeschoven ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat zal een hele zorg minder zijn. Het is toch een soort van bevestiging dat je 'iets' hebt. Je wordt namelijk niet zomaar voor de rest van je leven afgekeurd! xx

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik kan me voorstellen dat dat een pak van je hart is. Lijst 'm in, die brief!
    Liever had ik dat je goedgekeurd was in een goed lijf, maar je schrijft het al: acceptatie is de beste vorm om met je situatie om te gaan.
    Liefs en een knuffel,
    Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Goed om te lezen dat je een soort van erkenning hebt gekregen, dat je echt niet kan werken. Ik hoop dat je verder ook veel erkenning krijgt, dat je echt een leuk mens bent, ongeacht wat je doet. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat fijn! Gefeliciteerd! Lijkt me een hoop rust geven.
    Alleen '' ben ik allergisch geworden voor '' vind ik nou een naar zinnetje. Allergie is ook een chronische ziekte met veel klachten en hij wordt altijd onderschat!

    BeantwoordenVerwijderen