dinsdag 3 december 2013

Ik zou wel willen vluchten

Na het EMG ben ik de hele dag chagrijnig geweest. Ik wist weer heel duidelijk waarom ik niet meer naar welke specialist dan ook wil. Natuurlijk had ik uit zelfbescherming nergens op gerekend. Toch was ik vlak voor het onderzoek opeens hartstikke zenuwachtig. Niet eens zozeer voor het onderzoek zelf (men had mij wijsgemaakt dat het niets voorstelde) maar vooral voor de uitslag. Ergens ver weg zat blijkbaar nog een heel klein sprankje hoop. Hoop dat na al die jaren opeens duidelijk zou worden wat ik mankeerde. En dat ik met wat pillen, of mijn part een heleboel pillen, ik me beter zou gaan voelen. Zo iets. Maar die zeepbel spatte snel uiteen en veranderde in een bak frustratie.

Mijn stemming sloeg over op mijn dochter. Met het verlies van haar opa, enkele weken geleden kwam het besef dat ook haar ouders niet het eeuwige leven hebben. En zeker omdat haar moeder, ik dus, nou niet echt in blakende gezondheid verkeer kwam het voor haar gevoel opeens heel dichtbij. In haar eentje op haar studentenkamer huilde ze tranen met tuiten. Toen ik dat de volgende dag hoorde werd ik op mijn beurt daar weer verdrietig van. Ik heb haar maar verzekerd dat ik voorlopig niet van plan was dood te gaan.

Ik zou wel willen vluchten. Vluchten naar een tijd dat alles eenvoudig en probleemloos leek. Het rare is dat ik dat toen niet eens besefte. Om de stemming wat op te vijzelen plande ik wat leuke dingen. De knop moet weer om. Ik heb allang geen zin meer om verdrietig te zijn. Ik wil dat het leven weer leuk is, ook met beperkingen.

10 opmerkingen:

  1. Elke keer weer is er die hoop. Omdat je gewoon wilt weten, dat je dan je leven in kan delen met het geen wat je weet. Maar helaas is daar dan weer het geen wat je wel weet en dat is dat je niets te weten komt. Zo ontzettend frustrerend. Zo een boosheid komt ervan omhoog.

    En dat alles maakt het niet makkelijker, alleen maar moeilijker. En iedereen kan zeggen laat het los, zie de mooie dingen in het leven die er nog zijn. Zo iets moet je zelf voelen en ontdekken. Zelf denken 'ik ben er klaar mee om maar steeds boos en chagrijnige te zijn'. En dan is er weer ruimte om te kijken naar de leuke dingen in het leven, zelfs die met beperkingen.

    Het is wel even schrikken dat je dochter zo verdrietig is. Pfff moeilijk lijkt mij dat.

    Dikke knuffel!
    Liefs Debby

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben er ook klaar mee om telkens weer verdrietig te zijn. Dat is precies de reden dat ik mezelf heb beloofd nooit meer naar een specialist te gaan.

      Verwijderen
  2. SHIT voor je. En wat waardeloos van je dochter en dat jij je daar dan weer schuldig over voelt. Wat is het toch moeilijk soms hè? Houd je taai weer, je doet het top. Dikke kus.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Vreselijk he, steeds maar weer hopen tegen beter weten in, ik vond dat het allermoeilijkste loslaten van het zoeken naar iets wat mij beter zou kunnen maken, want ik dacht als ik het accepteer is helemaal het hek van de dam.
    Toch bleek dat voor mij wel te werken.
    Sterkte voor jou en je dochter xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je hebt helemaal gelijk. Daarom wou ik ook nooit meer naar een specialist. Maar nu door de nieuwe klachten toch weer overstag gegaan. Achteraf dus ook helemaal geen goed idee.

      Verwijderen
  4. Hè, wat vervelend om te lezen, dit… Dikke knuffel! M.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Sterkte hoor! Kan me voorstellen dat het iedere keer weer een teleurstelling is! Ook al is het dan tegen beter weten in...de hoop blijft er toch, lijkt mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik hoop dat je de knop hebt kunnen omzetten en zo niet, dat je geduld hebt met jezelf.

    BeantwoordenVerwijderen