woensdag 6 november 2013

Ik had mezelf nog zo beloofd

Eerlijk gezegd heb ik deze zomer even overwogen om te stoppen met bloggen. Ooit ben ik begonnen met schrijven om mijn ellende neer te pennen. Maar sinds de second opinion had ik een ‘aannemelijke’ diagnose en dat was voor mij het einde van de zoektocht. Bovendien ben ik inmiddels afgekeurd en is er geen gedonder meer met werkgever en UWV. Man wat geeft dat een hoop rust. De grootste zorgen bestaan uit huiselijke toestanden en in den beginne was het nooit de bedoeling daarover te schrijven. Ik had geen zin meer om te praten over ziek zijn en eigenlijk was alles ook wel gezegd. Was het gewoon niet tijd om te stoppen met bloggen?

Tot ik onlangs mezelf niet langer voor de gek kon houden, het gaat lichamelijk niet goed met mij. Ik maak me er serieus zorgen om. Na mezelf de nodige moed te hebben ingesproken zat ik veel sneller dan me lief was toch weer in de spreekkamer van mijn huisarts. Opnieuw vage klachten proberen uit te leggen, man wat haat ik dat. Gelukkig lijkt het kwartje te zijn gevallen. Deze keer stuurde hij me naar een neuroloog. Sindsdien spookt het weer in mijn hoofd. Opnieuw wachten op een onderzoek (wat potverdorie ook nog eens twee weken extra is uitgesteld), opnieuw in de zenuwen voor de uitslag en aan het eind waarschijnlijk opnieuw gefrustreerd zijn omdat ik kerngezond lijk. Ik had mezelf nog zo beloofd dat nooit meer te doen.

Moraal van dit verhaal. Stoppen met bloggen zit er voorlopig niet in. Ik heb mijn uitlaatklep weer heel hard nodig.

19 opmerkingen:

  1. Lieve Karin, het is ook maar niet niks waar jij mee zit. Zulke beloofde kan je niet waar maken. Er zijn helaas geen knopje die je even in kan drukken en je helemaal happy door het leven stap. Was het maar waar.

    Het is ook een wens en hoop die je hebt denk ik zo, dat je niet meer naar HA of ZH moet? En dat je gewoon nu stabiel bleef met de klachten die je had, waar jij je bij neergelegd hebt.

    Het is alleen maar goed om hier te blijven schrijven. Alleen al voor de steun en begrip die je krijgt. Ik had anders gehoopt en dat je schreef om te stoppen omdat het klaar is met alles en dat je op die goede weg zit.

    Dikke knuffel!
    Liefs Debby

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je slaat de spijker op zijn kop. Ik had mezelf beloofd nooit (of in ieder geval voorlopig) meer naar mijn huisarts of het ziekenhuis te hoeven. En dat mijn klachten stabiel blijven want daar ben ik nu aan gewend. Ik wil niet nog minder kunnen, wanneer houdt dat op?

      Verwijderen
  2. Jammer dat je niet stopt. Omdat dat juist een goed teken zou zijn. Ik gun je rust. Ik ben (door mijn werk) elke dag weer blij dat ik (nog) niks mankeer. Als ik jou zo lees, dan bekruipt me dat gevoel ook weer.

    Hang in there! Bewaar de rust.

    Liefs,
    S.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Niet over nadenken S. We gaan er voor de gezelligheid maar even van uit dat jij heel gezond oud wordt en mocht dat niet zo zijn dat is het nog tijd genoeg om je dan zorgen te gaan maken.

      Verwijderen
  3. Ik wil ook het liefste alleen maar over leuke dingen bloggen; dan gaat het namelijk goed met me!

    Helaas. Een chronische ziekte laat zich niet lijmen met beloften aan jezelf...

    Hoop dat het beter met je gaat... binnenkort... en anders ben ik hier. In blogland voor jou!

    xox

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een lieve woorden Moira, doet me goed!

      Verwijderen
  4. Ik hoop voor jou dat de dag komt dat je kunt stoppen met bloggen, ik gun het je van harte. Tot die tijd kun je je hart luchten zoveel je maar wilt, het is niet niks wat er allemaal met je gebeurd. Knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik herken wat je schrijft, op een gegeven moment is er een punt waarvan je denkt, nu schrijf ik alweer over de prijs van het wasmiddel, maar helaas voor jou nog niet. we spelen gewoon village life , daar is alles pais en vree ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja haha, is jouw schuld dat ik nou verslaafd ben :-). Maar ik heb momenteel ook heel erg het gevoel dat ik dit allemaal al eens heb meegemaakt. Weer een stap achteruit in mijn mogelijkheden, weer naar arts, weer een onderzoek. En ik ben bang dat ik er totaal niets wijzer van word.

      Verwijderen
  6. Alweer een teleurstelling. Een mens zou van minder aan de drank gaan. Eigenlijk ben ik tijdelijk niet in Blogland, maar sommige bloggen moet ik nou eenmaal lezen. Een compliment voor jou! Alleen had ik liever een ander soort bericht zien staan... En ik zou je wel op willen peppen met de meest waanzinnige adviezen, maar ik sta met lege handen. Ik vind 't zo rot voor je. Als ik iemand een oppepper verdient, ben jij het. Door blijven gaan met ademhalen maar. Hou je taai, lieve Karin! Toi toi
    liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Mirjam, lief dat je hier nog leest. Ik snap je wel, ik wil ook heel graag weten hoe het jou vergaat, dus gelukkig hebben we op deze manier nog een beetje contact.

      Verwijderen
  7. Laat jij die klep maar uit hoor ;-).
    Ik zou natuurlijk willen dat het veel beter met je ging maar t is nu eenmaal niet zo. Ik lees je stukjes graag en zou ze missen als je zou stoppen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heel herkenbaar! Gewoon door blijven bloggen :)) En sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Janet, mooi schrijfsel op je blog!

      Verwijderen
  9. Hallo, ik heb me aangemeld op je blog om het "simpele" feit dat ik ook te kampen heb met een chronische ziekte.
    Heel veel sterkte,
    groetjes Jacqueline

    BeantwoordenVerwijderen