dinsdag 8 oktober 2013

Wat er zoal over mij wordt gekletst

Tijdens een gezellig uurtje theeleuten met een nichtje flapte zij er min of meer per ongeluk uit wat er door een deel van de familie (ooms en tantes die ik zelden zie) over mij wordt geroddeld.

BAM!
Ik ga hier niet herhalen wat er precies is gezegd maar de strekking was dat men vond dat ik me aanstelde, het zou wel meevallen wat ik had. Hoewel ik besef dat er altijd en over iedereen wordt gekletst kwam het toch snoeihard binnen. Alsof ik in de tuin op een hark was gaan staan terwijl de steel tegen mijn gezicht knalde. Ik moest echt even snikken slikken. Het nichtje baalde vreselijk van wat ze had gezegd en bleef haar excuses aanbieden maar dat was natuurlijk al te laat.
Voor een deel begrijp ik het wel want dit soort kort-door-de-bocht-gedachte had ik vroeger eerlijk gezegd soms ook. Ik schaam me daar nu oprecht voor. Een van de dingen die ik de laatste jaren heb geleerd is dat je nooit voor iemand anders kunt invullen hoe hij of zij zich voelt. Ook al lijkt die persoon aan de buitenkant nog zo gezond en vrolijk.
Het stadium waarin ik het gevoel had aan iedereen te moeten bewijzen dat ik echt niet kan werken ben ik ondertussen gepasseerd. Proberen uit te leggen dat ziek thuis zitten iets anders is dan lekker vakantie vieren voelt alsof je jezelf moet verdedigen. Ik heb mezelf beloofd dat niet meer te doen. Als mensen denken dat het wel meevalt met wat ik heb, so be it. Laat ik het er maar op houden dat sommige personen gewoon niet slimmer zijn. 

23 opmerkingen:

  1. Je kan dat stadium wel voorbij zijn, maar het blijf toch steeds weer slikken. Vooral als het nu zo duidelijk gezegd wordt. Het zou gewoon fijn zijn als je wel erkenning zou krijgen, een beetje begrip en steun. Vooral vanuit je familie.

    Mijn familie en die van W. heeft mij in de periode van het ergste ziek zijn de rug toe gekeerd. En buiten de familie om heb ik totaal geen zin meer om het te willen bewijzen. Ook al komt het soms nog wel eens de hoek om kijken.
    En eerlijk gezegd begrijp ik er totaal niks van, vooral omdat ik zelf zo nooit geweest ben. Nog steeds kan het bij mij een raadsel zijn, zo af en toe.

    Liefs Debby

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Even slikken was het inderdaad. Daarna heb ik al snel voor mezelf besloten dat die mensen niet belangrijk genoeg voor me zijn om er lang verdrietig over te blijven.

      Verwijderen
    2. Dat is een heel goed besluit, want het gebeurd (helaas) overal, in de buurt, via mail, in blogland, op het werk. Natuurlijk is het ergste als het ook in de familie gebeurd, waar je het niet van zou verwachten.
      En dan is geen een belangrijk genoeg om daar verdrietig om te zijn/blijven

      Verwijderen
  2. Oh wat is deze omschrijving van je gevoelens weer zo herkenbaar, helaas. Ook hier denkt iedereen maar dat het wel mee zal vallen. Dat bleek ook bij de verhuizing; niemand hielp en we hebben alles, maar dan ook werkelijk alles, met zijn 2en moeten doen, nou ja, met 1 en een kwart. Na ruim 15 jaar ziek zijn denkt men nog steeds dat het allemaal wel mee valt. (tuurlijk, ik zit, lig, voor mijn lol al 15 jaar thuis, ik krijg voor mijn lol al die onderzoeken, ga voor mijn lol zo vaak door de mri scan etc etc, nee er is écht niets aan de hand, ik stel me gewoon een beetje aan). Ik probeer het ook van me af te laten glijden en toch .. toch doet het iedere keer nog pijn en verdriet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tsja, we zitten met zijn allen een beetje voor onze lol ziek thuis, lekker vakantie vieren. Maar niet heus....Van je familie moet je het maar hebben.

      Verwijderen
  3. Vreselijk he, iedereen weet het altijd beter. Gewoon slapen en dan is het over...zucht..dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Soms denk ik wel eens dat het goed zou zijn als we een dagje konden ruilen. Ik gewoon lekker aan het werk, en zij een dagje ziek. Misschien dat dat een eyeopener zou zijn.

      Verwijderen
  4. Wat klote voor je zeg. Ik neem aan dat je allang wist dat ze zo lelijk over je dachten, maar de bevestiging is nooit leuk. (Understatement) Probeer ajb eea van je af te laten glijden. Jij en je gezin zijn de enige die er toe doen.

    Take care! Liefs, S.

    PS: maak die afspraak met de schoonheidsspecialiste en ontspan! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaja, is al geregeld, volgende week donderdagmiddag. Ik ben heul benieuwd. Ik laat je nog weten hoe het beviel.

      Verwijderen
  5. Och wat afschuwelijk. Probeer het langs je heen te laten glijden, wij weten wel beter!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoals ik hierboven al ergens schreef. Deze mensen zijn niet belangrijk genoeg om lang verdrietig over te blijven.

      Verwijderen
  6. Hoe herkenbaar helaas.
    Ook al weet je het misschien, toch doet het iedere keer weer ongelooflijk veel pijn!!!
    Dikke, dikke knuffel!!!!
    Samen weten wij beter en trekken we een denkbeeldige lange neus.

    liefs van Frederique
    http://frederiqueloveslife.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, gelukkig weten jullie beter, dat van die lange neus lijkt me een goed idee.

      Verwijderen
  7. Zeer herkenbaar helaas

    Op een andere manier ben ik ook achter bepaalde dingen gekomen, zoals een nichtje die de gek er mee stak dat ik voor de derde zwanger was, en wat voor "aparte" namen deze telg weer zou krijgen... en dan niet zomaar "gewoon" nee "zogenaamd" als Brabants dialect gesproken, (leek er nog niet in de verste verte op, toen mn tante dit nadeed)
    Weet je wat het ergste dan is, dat ze dan nog zoooo schijnheilig in je gezicht doen, gefeliciteerd enne we spreken snel af he! (jaja moet nu nog)

    Het ergste is dus gewoon dat ze zo schijnheilig normaal in je gezicht doen, en achter je rug om je zo zwart maken als ze m aar kunnen of erger de draak steken met jou of kids.
    Wat de meeste niet weten is dat ik vijf jaar te horen heb gekregen dat ikg een kinderen kon krijgen, en als het na een aantal omzwervingen wel gelukt is, dan heb je er geen behoefte meer aan dit aan een stel achterbakse gevallen nog uit te gaan leggen.

    Sorry dat ik dit anoniem neerzet, maar ik wil niet dat mensen weten welk blog bij mij hoort, en ik zie zo snel niet een e-mail adres om je mn werkelijke blog en naam te vertellen.

    Sta gewoon sterk en sta er boven hoe pijnlijk dit allemaal ook is, mede doordat het "familie" is. Wees gewoon jezelf en zien ze je dan nog niet staan, dan weet je dat je die mensen ver buiten jouw wereld moet houden om zelf gelukkig te kunnen en mogen zijn op de dagen dat het wel goed gaat.

    Geniet van de mensen die het wel goed met je voorhebben! en laat de rest de rest wezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Bedankt voor je uitgebreide reactie. Je mag overigens ook gewoon een schuilnaam gebruiken. In principe worden anonieme reacties verwijderd omdat die vaak schofferend zijn vandaar dat ik dat erbij heb gezet. Deze is dat gelukkig niet. Mijn mailadres is onzichtbaarziek at gmail punt com.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dit is zo'n beetje het ergste wat je als chronisch zieke kan overkomen.
    Ik heb een keer tegen een (niet nabij) familielid gezegd dat hij wel met me mocht ruilen. Wóest was-ie. Als ik eraan denk, begin ik weer te lachen, maar eigenlijk was het om te huilen ;-( Nu praat hij niet meer tegen me. Lekker rustig, denk ik dan maar. Ik heb hem nergens voor nodig.

    Mensen kunnen nog zo vaak zeggen: trek het je niet aan, of: ze kunnen beter over je praten dan van je eten, maar het went nooit. Ook al heb je je "tekortkomingen" geaccepteerd, ermee leven blijft het tobben.
    Laat je niet kisten meissie: je bent geweldig zoals je bent!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je altijd lieve reacties Mirjam. Deze mensen zijn niet belangrijk voor me. Ik heb het gelukkig redelijk snel van me kunnen afzetten. Uithuilen en weer door.

      Verwijderen
  10. Ik denk dat je altijd dit soort menen blijft houden, die ook niet de moeite nemen om er met je over te praten maar wel met hun oordeel klaar staan. Gelukkig weet jij beter. Laat je dag niet verpesten door zulke mensen, je schiet er niets mee op.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig was ik het redelijk snel ook weer vergeten Isis.

      Verwijderen
  11. Oh wat verschrikkelijk naar en gemeen! Kan daar zo boos over worden. Weet niet precies wat er met je aan de hand is maar aan de titel van je blog te zien is het niet niets. Hier sinds een jaar ook kampende met gezondsheidsproblemen door mijn zwangerschap. Zie je niet aan de buitenkant maar mensen vinden ook vaak dat ik me aanstel. Terwijl de diagnose er ligt, maar goed, vrees dat je dat altijd blijft houden. Ik voel met je mee want ook al neem je je voor om je er niets van aan te trekken, het doet toch wat met je.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je reactie Jess! Ik heb zojuist op je site zitten neuzen en je zwangerschaps- en bevallingsverhaal gelezen. Jeetje wat heftig. Gelukkig is het goed afgelopen behalve dan dat jij nog steeds met gezondheidsproblemen kampt. Hou je taai meis.

      Verwijderen
  12. Ahum, heb er lang over gedacht om hier mijn antwoord te zetten en het schaamrood staat op mijn kaken maar ik was ook altijd zo iemand die vond dat je niet moest zeuren en dat iedereen wel eens moe is en je jezelf een schop onder je kont moet geven en gewoon door moet gaan. En nu ben ik zelf ziek en heb ik ook nog eens een ziekte die niet aantoonbaar is en tussen mijn oren zit en nu kan ik het pas begrijpen wat vermoeidheid is waar niet tegenaan te vechten is. En nu zit ik te bedenken dat iedereen mij een aansteller vindt die er de schouders onder moet zetten. Tja en eigenlijk wordt dit beeld ook wel een beetje door de maatschappij geschept door gehandicapten die topsport bedrijven of door hun ziekte gegroeid zijn en weet ik het wat presteren en mensen met kanker die doorzettingsvermogen hebben en elke dag alles uit het leven halen en dankzij hun ziekte kunnen genieten en waarderen van wat ze nog wel hebben en blijven vechten. Dat zijn pas de echte zieken, die geven niet op is het beeld. Dus eigenlijk is het gewoon domheid en onwetendheid van de gezonde mens maar pijn doet het wel maar de gezonde mens voelt geen pijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je reactie Marga, heb net (voor de tweede keer) je verhaal op je blog gelezen. Ik ben er echt zwaar van onder de indruk. Laat de moed niet zakken meis!

      Verwijderen