zondag 27 oktober 2013

Dansen in de regen

Sinds mijn nieuwe klachten (eigenlijk zijn ze niet nieuw maar de laatste weken veel erger) maak ik me zorgen. Zorgen omdat ik zeer betwijfel of het duidelijk gaat worden waar ze vandaan komen en of het ooit weer weg gaat. Het beperkt me gigantisch in mijn bewegingsvrijheid, en die was al niet zo groot. Nu ik stiekem toch begonnen ben met klagen: ik vind dat ik al genoeg heb ingeleverd en daar hoeft voorlopig niets meer bij.

’Beste meneer die kruisjes zet en zo verdriet en ellende eerlijk verdeeld, bent u nou helemaal besodemieterd, ik was al aan de beurt geweest, gaan we vals spelen?’
Door de tijd was ik gewend geraakt aan de situatie zoals die tot voor kort was. Maar momenteel is het weer anders. Zit ik thuis te wachten tot het beter gaat terwijl ik geen idee heb of dat wel gaat gebeuren. Ook het feit dat ik opnieuw in de medische molen zit maakt me onrustig. Waarschijnlijk komt hier wederom niets uit en blijf ik met nog meer onverklaarde klachten zitten. Bij tijd en wijlen heb ik het helemaal gehad. Voel ik me vreselijk zielig. Ben ik bang, boos en verdrietig.

Maar ik (her)ken die put. Ik zat al eens helemaal op de bodem. Zo diep dat ik het licht aan het einde niet meer zag. Ik haatte dat gevoel, en ik haat het nu weer. Dus droog ik mijn tranen, ban de negatieve gedachtes uit mijn hoofd en klauter weer verder. Doe mijn best om te leren dansen in de regen.

Life isn’t about waiting for the storm to pass,
 It’s about learning to dance in the rain.

11 opmerkingen:

  1. Lieve Karin je hebt inderdaad genoeg kruisjes gehad.
    En ik vind het echt vreselijk dat je weer opnieuw hierin kennis maak.
    Het is zo ontzettend moeilijk om maar steeds weer positief te blijven. Ik hoop zo dat je niet in een onbekende molen komt, maar waar de artsen raad mee weten.

    Een hele dikke knuffel!!

    Liefs Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vreselijk he, soms lijkt het gewoon niet op te houden..ik hoop echt voor jou dat het stopt , dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik sluit me helemaal aan bij bovenstaande wijze woorden. Dikke knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat kan ik daar nu nog aan toevoegen, alles is al gezegd. Kop op en een dikke knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gátver! Hang in there, je doet het echt heel goed. *smak*

    BeantwoordenVerwijderen
  6. He gets, wat vervelend nu weer. Alsof je al niet genoeg op je bordje had. Steeds weer je grenzen verleggen, dat is niet zo simpel! Dikke knuffel xx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hè bah, hoop dat deze periode niet al te lang duurt, en je snel weer kan dansen onder de zon... Maaike

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je wilt zo graag vooruit in het leven, verder kijken, leuke dingen doen. En in plaats daarvan wordt je kruis alleen maar zwaarder... De pest is, je moet het zelf doen .;-( Maar ik leef met je mee. Probeer thuis iets te doen wat je leuk vindt. Een nieuwe hobby zoeken? Kinderverhalen schrijven? Ik moet van Gupta iets nieuws zoeken om mijn geest afleiding te geven, Nu leer ik gedichten uit mijn hoofd. Hardop. Als ik alleen thuis ben.... Tot nu toe zit er nog geen vooruitgang in. Blijf daar maar eens vrolijk onder.
    Moed in tegenspoed, lieve Karin!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Precies Mirjam, dat ben ik ondertussen ook tot de ontdekking gekomen. Je moet het ZELF doen. Ik leef ook met jou mee lieve Mirjam! Duim echt heel hard voor je dat Gupta gaat werken.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Heel sterk van je! Sterkte met alles!

    BeantwoordenVerwijderen