donderdag 19 september 2013

In voor- en tegenspoed...toch...

Tijdens een lunch met vriendinnen hoorde ik een verhaal waar ik nogal onrustig van werd. Een getrouwde man kneep er met zijn nieuwe liefje tussenuit omdat hij er ongelukkig van werd te moeten leven met zijn chronisch zieke echtgenote. Als donderslag bij heldere hemel liet hij haar en zijn kinderen totaal ontredderd achter. Ik ken dit echtpaar via via, mede daarom hakte het er bij mij nogal in. Nu zal het verhaal ongetwijfeld genuanceerder zijn dan de versie die ik te horen kreeg maar toch. Ik probeerde het gat in mijn borstkas te dichten met gedachten als dat dit huwelijk altijd al slecht was, dat zij stiekem een gemene heks was, of hij gewoon een egoïstische l*l. Dat als de basis goed is, liefde alles overwint. In voor- en tegenspoed…toch…

Ook tijdens het telefoongesprek met mijn huisarts vroeg deze hoe het met mijn huwelijk ging. Pardon? Dat ik toch wel begreep dat het voor mijn Lief niet makkelijk was om met een vrouw met beperkingen te moeten leven. Auw.

De angst dat Lief me inruilt voor een gezonder exemplaar was door de tijd langzaam weggeëbd. Maar na dit verhaal is de onrust weer hoog opgelaaid. Hij vindt dat ik me onnodig zorgen maak. De garantie dat je samen oud wordt krijgt niemand, zelfs niet als je kerngezond bent. Net zo goed als hij met een collega kunstjes kan gaan doen, heb ik juist zeeën van tijd om met de buurman tussen de lakens te duiken. Maar ik ben hondstrouw, altijd geweest, moet er zelfs niet aan denken. En wat ik me dus al mijn hele leven afvraag is hoe vreemd gaan in zijn werk gaat. Wanneer en hoe gaat de knop om dat je denkt: ik doe het gewoon, wat kan mij het schelen?
 

23 opmerkingen:

  1. Ik heb wel geleerd door de jaren heen dat het niet zo zwart wit is als ik altijd dacht. Maar ik ken de angst, naast die angst ken ik er nog eentje..ingeruild worden voor een jonger exemplaar aangezien ik een veel jongere man heb (was eigen keus maar toen was ik fris en fruitig;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Meerdere mensen hebben recht in mijn gezicht gezegd dat ze het niet zouden trekken als hun partner zo ziek wou worden als ik. Met andere woorden: dan zouden ze opstappen.
    Tja als achterblijver heb je dat niet in de hand, want deze mensen haken af als het moeilijk wordt.
    Aan de andere kant: sommige mensen veranderen heel erg ten nadele door hun ziek zijn, daar ken ik ook wat voorbeelden van. Ik ken iemand die nu heel erg depressief is en zijn vrouw continu uitscheldt. Kan me best voorstellen dat daar dan de rek uit is na een flinke tijd.
    Mijn huisarts stelt me elke keer die vraag, toevallig was ik er maandag - en het lijkt alsof hij elke keer weer oprecht verbaasd is met mijn blije antwoord.

    Ik denk dat je net zo veel kans hebt als ieder ander om in de steek gelaten te worden. Maar zo te lezen zit jouw schatje niet zo in elkaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit is zo herkenbaar, ook ik ben chronisch ziek en dat werd ik vrij snel toen ik net met W. getrouwd was. Niet het chronische maar wel dat ik niet meer kon lopen en alles wat erbij kwam kijken. En nu heb ik dat nog wel eens soms en praat ik er met hem over.

    Maar hoe zoiets als vreemd gaan in zijn werk gaat zou ik niet weten. Ik denk als je het huwelijk niet meer ziet zitten sluit dezen eerst af voordat je naar een ander gaat. Maar blijkbaar denken er vele anders over. En er zijn ook mannen/vrouwen die het gewoon altijd doen, vanaf het begin en dat zit gewoon in het karakter.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Natuurlijk doet chronisch ziek zijn iets in je relatie, ook ik weet dat uit ervaring, maar dat hoeft niet negatief te zijn. En hoe vreemd gaan werkt? Ik heb geen idee, en eerlijk gezegd snap ik dat ook nooit zo goed. Uiteraard kun je voor iemand anders gevoelens krijgen, dat heb je niet altijd in de hand. Wat je wel in de hand hebt, is wat je vervolgens met die gevoelens doet.
    Wat ik inmiddels geleerd heb (sprak de oude (en wijze?) vrouw) is loslaten van de gedachte dat je partner..... Het geeft onrust en angst om dingen die er nu niet zijn, en eigenlijk zegt het heel veel, zo niet alles, over vertrouwen.
    Leef nu, niet in de toekomst, want die is niet te voorspellen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zegt inderdaad veel over vertrouwen, alleen ik denk dat het bij 'chronisch'zieken ook veel zeg over de onzekerheid van die gene die ziek is. Bij gezonde mensen zegt het veel over vertrouwen daar ben ik het mee eens

      Verwijderen
    2. Even voor de duidelijkheid Debby, ik ben ook chronisch ziek. En die onzekerheid klopt.

      Verwijderen
  5. Oh zo herkenbaar! ( na drie jaar dood en doodmoe zijn, een burnout en depressie ).
    Mijn moeder vraagt als ze me aan de telefoon heeft niet hoe het met mij is maar: 'hoe is het met Gert? Het is toch heel wat voor hem hoor!'
    1 keer heb ik huilend teruggeroepen: of het niet 'heel wat' voor mij is!
    Meestal latij et gelaten over me heenkomen.
    Het erge is dat het echt heel zwaar voor hem is. We hebben 4 kinderen ( pubers weliswaar ) en er komt heel wat op zijn bordje naast een drukke baan....
    Liefs,
    Arja
    www.arjasart.nl

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je reactie. Btw: mooie blog heb je!

      Verwijderen
  6. Natuurlijk is het ook zwaar voor een partner van een chronisch zieke. Ik heb ook de angst dat hij het op een dag wel genoeg vindt, maar als iemand aan hem vraagt of het niet heel zwaar is, zegt hij: Nee, dat is langzaam gegroeid en ik ben niet anders meer gewend. Ik probeer hem zo veel mogelijk vrij te laten in zijn eigen bezigheden: racefiets, wandelen, protesteren tegen Rutte en consorten, wadlopen, Facebooken etc. En toch staat hij altijd voor me klaar...
    Vertrouwen dus...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. het is ook een angst van mij, dat de echtgenoot mij gaat inruilen voor een gezonde viriele vrouw. als ik hem erover aanspreek zegt hij: je bent de eerste die het zal weten als het zover is, haha :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Tuurlijk heb ik ook mijn zorgen. Ik ben jaren depressief geweest, en nu heb ik al drie jaar me/cvs. Het wordt er thuis allemaal niet vrolijker op. Gelukkig kan ik nog veel dingen wel, maar ook ik vraag me af of mijn man weleens zijn twijfels heeft of ie de rest van zijn leven ziet zitten met mijn vermoeidheid.

    Ik voel me ook schuldig dat heel veel op zijn bordje belandt. Hij is per dag ruim 12 uur weg voor zijn werk, en als ie thuis is, kijkt ie nog naar de was, maakt de konijnenhokken schoon,
    maakt het bed op... Hij is ook maar een mens. Gelukkig hebben we samen nog steeds de grootste lol, maar helemaal zeker weten doe je iets nooit.
    Ik heb besloten om me niet druk te maken om de dag van morgen maar het per dag te bekijken. Het helpt!

    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat je schuldig voelen is heel herkenbaar. Ik voel me ook vaak schuldig dat ik hem beperk in zijn mogelijkheden.

      Verwijderen
  9. We hebben het er van de week even summier over gehad. Het is ook een nare gedachte dat je zoiets kan overkomen. Maar laat het een troost zijn: ingeruild worden, is altijd een optie. Zelfs als je jong en knap bent, geld hebt en de allerliefste bent. Helaas.

    Probeer ze weer weg te proppen, die nare gevoelens.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja jouw blogje gooide nog wat extra olie op het vuur :-). Het gevoel zakt ook wel weer maar ik werd echt helemaal naar toen ik het verhaal hoorde.

      Verwijderen
  10. O my, ik zou niet weten wat me zou overkomen. Ik zou echt niet mijn man verlaten als hij ziek zou worden, denk ik...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het is mij dus overkomen....verlaten door mijn echtgenoot toen ik net bevallen was (paar maandjes later) hij was het ook zat om voor mij te zorgen.
    Ik werkte in die tijd voor een hele grote nederlandse werkgver en kreeg wat lichamelijke ongemakken. Heb daar diverse operaties voor moeten ondergaan.

    Toen ik na mijn kindje in een depressie belande was voor hem de maat vol. Ik werd ingeruild.

    En die angst is en blijft..het is mij eerder overkomen dus waarom nu niet???

    De kans dat iemand een ziek persoon achter zich laat is groot, want het leven is gewoon anders, niet zo leuk als vroeger, dingen gaan moeizamer, ze moeten continu rekening met je houden...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jeetje Marjan, wat vreselijk dat je dat ook al hebt moeten meemaken.

      Verwijderen
    2. Ik heb helaas al heel wat voor mijn kiezen gehad...maar op dit moment voel ik een opwaartse lijn, en dat voelt best lekker! maar van een heleboel one-liners heb ik ondertussen jeuk gekregen. Mensen bedoelen het allemaal goed, maar ze hebben geen idee hoe het voelt om in een kwetsbare situatie te zitten met jezelf, en bang te zijn je sociale netwerk en gezin te verliezen. En dat is toch wat er nog vaak gebeurt. Je herkent het vast zelf, dat mensen wegblijven als je iets begint te mankeren. Raar is dat toch he? terwijl een 'zieke' niets liever wil dan dat het leven gewoon doorgaat op de oude voet, en ook al heb je zelf een -tijdelijke- beperking, dat je het gevoel hebt dat je relaties met de mensen om je heen hetzelfde blijft.

      Ik kan daarom ook niet een 'positief' verhaal verzinnen om je een hart on de riem te steken. Want ik worstel met hetzelfde.

      Verwijderen
  12. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer het goed zit tussen jullie je geen zorgen hoeft te maken.
    Gezonde mensen kennen deze angst ook, en denk dat hij door onze omgeving, weliswaar onbewust, soms sterk aangewakkerd word. Iemand die niet met een zieke kan leven zal ook nooit de keuze maken om in een relatie te stappen. Perfect is niemand, maar ook met een beperkte gezondheid kan je het voor jullie samen zo perfect mogelijk maken.
    Liefde is een werkwoord, en dat geld voor iedereen.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Heeft allemaal niets te maken met ziek zijn, kan ook gebeuren met gezonde mensen. Wij hadden een perfect huwelijk (ja het lijkt gek dat ik dit schrijf, maar dat was wel zo) maar zij heeft gevoelens gekregen voor iemand anders en daar kun je niets aan doen. Nu 2 jaar gescheiden, maar wel terug gelukkig en dat is belangrijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Mijn angst is dan weer dat niemand ooit wat met me zal willen beginnen. Het is ondertussen bijna een overtuiging geworden.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Tja lieve Karin, ook ik heb wel al eens aan mijn adres te horen gekregen hoe erg het wel is voor mijn partner. Dat wij/ik als sjogren patienten de meeste beperkingen hebben komt in de mensen hun gedachten niet voorbij. Zelfs een familielid haar partner heeft ook gezondheidsklachten. En de opmerking: als we maar niet aan huis gekluisterd worden hierdoor, daar kan ik niet mee leven.In goede en slechte dagen!!!!???? Wie heeft dat ooit verzonnen. groetjes Lilian

    BeantwoordenVerwijderen