zondag 15 september 2013

Hoe het begon

Vandaag is het vier jaar geleden dat ik ziek vanaf mijn werk naar huis ben gegaan. Dat heeft de laatste weken best vaak door mijn hoofd gespookt. In die vier jaar is er veel gebeurd. Het is maar goed dat ik toen nog niet wist wat ik nu wel weet, ik zou spontaan in paniek zijn geraakt. Toch zat het me ook toen al niet lekker. Ik voelde me al maanden (achteraf gezien al jaren) met periodes niet fit. Ik maakte mezelf steeds wijs dat ik een slechte weerstand had en vaak een virus of iets dergelijks opliep, maar stiekem maakte ik me er best zorgen om.

Vanaf ongeveer april 2009 voelde ik me opnieuw voor een lange periode grieperig. Ik bleef wel werken maar worstelde me door de dagen heen. Waar kon nam ik uren vrij en thuis ondernam ik weinig tot niets. De voorgenomen Pieterpad-wandeling ging sowieso in de ijskast. Ook toen mijn zomervakantie begon voelde ik me brak. Ik ben ziek op de boot naar Zweden gestapt. Tijdens deze vakantie knapte ik gelukkig wat op maar eenmaal aan het werk ging het snel weer mis. Ik had mijn vier vrije dagen op bed doorgebracht en was me niet beter gaan voelen. Toen de eerste werkdag ‘s ochtends de wekker ging kon ik nauwelijks nog op mijn benen staan. Maar ik ging graag naar mijn werk en hoopte dat afleiding verbetering zou brengen. Toen tegen een uur of negen de tweede collega vroeg wat er met mij aan de hand was kon ik alleen nog maar huilen. Ik was uitgeput.
Nu ik hier aan terug denk moet ik opnieuw huilen. Het was het begin van een ellendige tijd waarin het langzaam tot me doordrong dat dit ziek-zijn niet voor ‘even’ was. En dat doet vreselijk veel pijn.

21 opmerkingen:

  1. Het is ook niet niets, die k..ziekte, de gevoelens die je beschrijft komen me helaas maar al te herkenbaar voor. vooral het weten dat het niet voor eventjes is, die pijn en het verdriet van wel willen maar niet kunnen. Ik wil je dan ook een hele dikke knuffel geven, een denkbeeldige arm om je heen, een schouder om op te huilen. maar .. jij hebt zoveel kracht in je, jij red het wel!! jij leert je weg om hiermee om te leren gaan of beter gezegd om te moeten gaan, wel vinden!! Sterkte!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel lieve Book Girl. Btw: leuke boekensite heb je!

      Verwijderen
    2. hihi, maar je weet toch wie er achter The Book Girl zit of niet?? Zegt de naam Thea je nog iets?? :) mijn persoonlijke blog zit op slot maar volgens mij heb ik jou toegang verschaft? Niet dat ik er nog veel schrijf, zo af en toe ... de onderzoeken lopen nog ... never ending story...

      Verwijderen
    3. Oooow, nu wel, ben jij dat, zie het nu opeens ook aan je foto/plaatje, had ik even niet in de gaten. Leuk dat je weer reageert!

      Verwijderen
  2. Ik kan me voorstellen dat het iets is, om even bij stil te staan. Maar is het ook niet een mooi iets om er vandaag iets positiefs van te maken? Tel je zegeningen, kijk wat er allemaal wel/inmiddels weer kan? Of zeg ik nou iets geks/onaardigs? Want dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat weet je zelf -hoop ik!- ook wel.

    Sterkte! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ja natuurlijk ken ik je al langer dan vandaag :-). Ik geloof dat de afgelopen week een beetje depriweekje (het weer, de hormonen?) was. Toch moet ik concluderen dat het lichamelijk zeker niet beter gaat. Gelukkig is er wel veel meer rust in mijn leven en dus ook in mijn hoofd gekomen. Door de bank genomen kan ik weer best gelukkig zijn.

      Verwijderen
  3. Wat een worsteling hè? Eerst al de weg naar het definitief ziek melden, dan de weg van 'wat is er aan de hand' en vervolgens accepteren dat dit het is. Natuurlijk doet dat pijn, en natuurlijk geeft dat verdriet, logisch toch?! Laat de tranen maar even vloeien, zodat er weer ruimte ontstaat om te genieten van dat wat er allemaal ook is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, heb de afgelopen week flink wat ongelukkig zitten zijn.

      Verwijderen
  4. Ik vind het soms zo moeilijk dat net als jij ik het zogenaamde ijkpunt nog weet van het ziek zijn.
    Net als jij heb ik ook nog gedacht het gaat wel over.
    Ik hoop wel dat je een fijne zondag hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De zon schijnt en zo juist een heerlijk stuk gewandeld over de nog paarse hei, dus komt wel goed voor vandaag.

      Verwijderen
  5. Ik heb er geen ervaring mee, maar het lijkt me dat ik hier ook door van slag zou zijn. Maar je kunt alleen maar vooruit kijken, want daar ligt je toekomst, hoe somber het soms ook lijkt. Ik hoop dat je je niet al teveel uit het veld laat slaan, want het leven heeft ook leuke dingen voor ons in petto.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal mee eens. Ging jij niet ook binnenkort naar Soldaat van Oranje?

      Verwijderen
  6. Heel herkenbaar.
    Bij die confrontatie mag je best huilen. Je hoeft toch niet altijd sterk te zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee klopt helemaal. Hoop wel dat de komende week wat beter gaat.

      Verwijderen
  7. Het is toch ook vreselijk? Je vindt van alles leuk, staat midden in het leven en dan wil je er snotverdorrie ook aan deelnemen! Ik heb er ook moeite mee. Het went niet, en wordt ook niet minder Dan is het menselijk om af en toe ff je schouders te laten hangen.
    Ik denk er serieus over na om met het programma van Gupta te gaan beginnen. Zou dat voor jou ook iets zijn? Er komt wel heel veel bij kijken, maar ik ben nu zo ver dat ik besef dat ik niets (meer) te verliezen heb...
    En natuurlijk houden we vol, zijn we flink, en denken we aan positieve dingen, maar heej, we willen vooral léven!
    Laat af en toe gerust je hoofd hangen. Heb het lef een mens te zijn! Liefs en sterkte xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je slaat de spijker op zijn kop lieve Mirjam, ik wil ook graag deelnemen aan het leven en niet altijd op het reservebankje zitten. Gupta, ja, al vaak over nagedacht maar omdat ik denk dat ik een incompleet van Sjögren heb (volgens dr. M. de meest waarschijnlijke diagnose) gaat dat voor mij niet werken ben ik bang.

      Verwijderen
    2. maar toch he....het omgaan met de vermoeidheid, het snel overprikkeld zijn, dat zijn zaken waarmee je door Gupta beter kunt leren omgaan.
      Ik heb in mijn omgeving al veel mensen aan de Gupta gekregen en ze hebben zeker niet allemaal ME maar zijn wel allemaal vaak erg moe en ze knappen er allemaal van op.
      Gupta leert je anders om te gaan met je energie en anders te kijken naar de beschikare energie.

      Verwijderen
  8. Het is soms gewoon echt balen. De spontaniteit is verdwenen, je moet nu eerst nadenken van wat wel en niet kan. Eerst in de ochtend je lichaam scannen hoe het ermee gaat. En nee dat is niet altijd een pretje, daar kan je soms echt verdrietig van worden. En dat mag! De meeste tijd ben je wat ik merk gewoon sterk en haal je de dingen uit het leven als het kan. Maar als die dag aanbreekt toen je er echt aan toegaf dat het niet meer ging, dat blijft moeilijk.

    Sterkte lieve Karin

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik werd op een vrijdagavond in februari 2008 ziek, ik was uit eten met mijn team en voelde zo het 'er in schieten'. Ook daarvoor was ik al maanden niet lekker, snel moe, verkouden.
    Dus ook hier een herkenbaar beginpunt. Ik had vooral afgelopen jaar in februari er moeite mee: al 5 jaar thuis! Bijna de hele lagere schooltijd van mijn kind.
    Niet te veel bij stilstaan maar, maar ik snap wat je voelt, het is ook gewoon klote en oneerlijk! Knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. De grootste worsteling ligt nu achter je, daar kun je denk ik wel vanuit gaan. Wat er komen gaat weet niemand, dus je hebt alleen het nu. En ik denk dat je met jouw (nieuw verworven) kracht er iets moois van kan maken.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. De grootste worsteling ligt nu achter je, daar kun je denk ik wel vanuit gaan. Wat er komen gaat weet niemand, dus je hebt alleen het nu. En ik denk dat je met jouw (nieuw verworven) kracht er iets moois van kan maken.

    BeantwoordenVerwijderen