vrijdag 7 juni 2013

Kwartje

Een hele poos wist een groot deel van de schoonfamilie niet wat ze met me aan moesten. Onzichtbaar ziek en zonder diagnose, het zal wel tussen haar oren zitten. Dit werd niet alleen gedacht, het werd ook regelmatig hardop uitgesproken. Een van mijn zwagers heeft zo vaak geopperd of ik misschien een burn-out had dat ik hem er zelf een toewenste. Echt, ik kon hem op den duur wel wat aandoen. Maar ergens nadat ik de diagnose Sjögren kreeg en ook nog eens volledig werd afgekeurd, bleek het tij te keren.

Sindsdien vraagt de zwager met te bezorgde stem hoe het met me gaat, en is schoonzus eindelijk gestopt met het aandragen van vage therapieën. Maar het meest opvallend is de reactie als ik op een van hun verjaardagen verschijn. Op een naar mijn idee nogal overdreven manier wordt duidelijk gemaakt hoe fijn het is dat ik aanwezig kan zijn. Alsof ik iedere moment in duizend stukjes uit elkaar zou kunnen vallen. Het gevolg is dat de overige feestgangers (die ik verder niet goed ken) mij nogal onderzoekend aankijken. Aangezien ik geen zin heb in moeilijke gesprekken ontwijk ik hun blikken, maak me snel uit de voeten en zoek een plaatsje in de verste hoek van de kamer.

Nu wil ik echt niet zeuren want natuurlijk is het fijn dat ze me eindelijk serieus nemen, maar ik word er wel een beetje tegendraads van. Na eerst drie jaar voor overspannen, lui of gestoord te zijn versleten word ik nu behandeld als iemand voor wie de laatste dagen zijn geteld. Blijkbaar is er geen tussenweg. Nou ja, laat ik maar gewoon blij zijn dat het kwartje eindelijk is gevallen, kennelijk flink hard gevallen dus.

9 opmerkingen:

  1. Haha, erg zeg. Van je (schoon)familie moet je het hebben...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook hierin is het straks normaal en gaan ze er ook normaal mee om of vergeten het. En misschien luchtig doen tegenover die andere mensen, die je niet zo goed kent. Je mag jezelf echt wel laten zien en jezelf niet verstoppen. Het zijn hun blikken en gedachten en wie weet komt er een gewoon gesprek van. Laat maar zien dat je buiten het ziek zijn ook een normaal mens bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook hier weer heel veel herkenning. Mensen weten niet goed hoe ze er mee om moeten gaan heb ik het idee.
    En zolang het niet zichtbaar is, is het helemaal moeilijk voor ze

    BeantwoordenVerwijderen
  4. haha, maar dat is waarschijnlijk tijdelijk. Straks wordtook jouw ziekzijn normaal en minder eng. Gewoon negeren dat gedrag.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben het helemaal met Mevrouw Williams eens. Familie van mij zei zelfs: ik heb hetzelfde als jij, maar ik ga gewoon elke dag naar mijn werk.
    Je kunt wel zeggen dat je je het niet aantrekt, maar het blijft ondertussen wel in je achterhoofd hangen. Probeer er boven te staan: ze weten niet beter. Helaas.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O ja, die 'ik heb hetzelfde als jij, maar ik ga gewoon elke dag naar mijn werk' klinkt heul bekend in mijn oren. Inderdaad ze weten niet beter, arme zielen :p.

      Verwijderen
  6. Ow ow ow.... je hebt het niet getroffen. Net op een ander logje ging het over puberfases: misschien ontgroeien sommigen dat nooit??

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Aan de ene kant fijn dat je eindelijk de erkenning van ze krijgt, maar aan de andere kant weer te veel. Zulke mensen kennen inderdaad geen tussenweg. Maar ook dit wordt weer gewoon voor ze en dan ben je er vanaf. Even doorbijten dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb het even op moeten zoeken, want ik wist niet wat het was. Jemig, wat een irritante schoonfamilie, je als het ware eerst veroordelen en dan overdreven medelevend doen, bah..

    BeantwoordenVerwijderen