zaterdag 18 mei 2013

Leeg nest

Niet te houden was ze, dochterlief wilde op kamers, net 18 lentes jong. Een van haar eerste zinnetjes als dreumes was ‘selluf doen’ en eigenlijk is dat altijd zo gebleven. Na veel gediscussieer beloofden we haar dat ze tegen het einde van het schooljaar een kamer mocht zoeken. En dat tijdstip kwam veel sneller dan me lief was.

De kamer is gevonden, schoongemaakt en er staat een bed. Voorlopig is ze door allerlei activiteiten nog regelmatig thuis maar na de grote vakantie is het toch echt de bedoeling dat ze gaat wonen in de stad waar ze studeert.
Toen zoonlief besloot op kamers te gaan was ik niet blij. Ik hoopte stiekem dat het nog een hele poos zou duren voordat hij een geschikte kamer zou vinden. Het was voor mijn gevoel nog niet zo lang geleden dat ik hem moest beloven dat hij met zijn mama mocht trouwen en dat hij voor áltijd bij mij mocht blijven wonen. Maar het studentenleven lonkte en hij vertrok om samen met zijn vriendin op kamers te gaan. Gelukkig komt hij - inclusief vuile was - nog bijna ieder weekend thuis.

En nu is dochterlief dus ook vertrokken. Vond ik het vroeger al niet prettig als een van hun bedjes leeg was omdat ze waren uit logeren, nu staan beide kamers leeg. Ik als zorggrage moederkloek zit zonder kuikens, zonder mijn bloedjes, zonder mijn baby’s. Ik voel me best geamputeerd.
Ik heb me serieus afgevraagd waarom mijn beide kinderen zo jong onder mijn vleugels vandaan willen. Heb ik te veel gezeurd, te veel gepamperd of waren we veel te streng? Dochterlief probeerde me te troosten: juist door onze opvoeding ontwikkelde zij en haar broer voldoende zelfvertrouwen en zijn het al vroeg zelfstandige volwassenen geworden. Nou, daar moet ik het dan maar mee doen.
 

10 opmerkingen:

  1. Ja dat is moeilijk snap ik gelijk, ik weet nog wel dat de oudste het vertelde..slik...nu woont ze al weer 4 jaar op zich zelf...
    En er zit een verschil tussen een keertje uit logeren of niet meer thuis wonen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik begrijp dat het heel erg wennen is, dat je weer helemaal je (nieuwe) draai moet vinden. Aan de andere kant mag je trots zijn op van die zelfstandige wezens. Dat heb je maar mooi voor elkaar! Had je liever gewild dat ze tot hun 35e thuis waren gebleven? ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet het Klivia, je hebt helemaal gelijk. Ik hoor wel eens van die kinderen die Hotel Mama niet uit te krijgen zijn en dat wil je inderdaad ook niet.

      Verwijderen
  3. Ik denk dat je dochter helemaal gelijk heeft. Door hun opvoeding zijn ze zo zelfstandig geworden dat ze dit aankunnen. Alleen is het voor moeders dan weer te zelfstandig op dat moment.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is een complement dat ze zo jong zelfstandig zijn. Het leven aandurven en het met beide handen pakken. Omdat ze weten dat ze altijd bij je aan kunnen kloppen als het nodig is.
    Voor jou is dit natuurlijk super moeilijk en leeg. Te snel gegaan, het opgroeien van je kids. Lieve Karin wees trots op jezelf. Nu nog een plekje geven.

    Knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, dat lege nest syndroom doet goed haar best. Bij ons waren ze ook allebei met 18 de deur uit om te studeren. Eerst nog wel regelmatig ieder weekend inclusief was en vanwege het zaterdagbaantje thuis maar van lieverlee steeds minder en nu ben ik het al jaren gewend. Het went maar je zorgen worden er geen spat minder om hoor. Ik spreek ze allebei meerdere keren per week en ze zijn de komende week zelfs mee op vakantie. En dat zegt me dan toch genoeg. Ze doen het prima, zijn zelfstandig, ondernemend, sociaal en hebben een goede plek in de maatschappij gebouwd voor zichzelf. Ben best heel trots op ze en dat geldt voor jou ook Karin. Trots op hen maar ook trots op jezelf. En als ze je nodig hebben, melden ze zich ook weer hoor en dan ben je er voor ze.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Begrijp heel goed dat het 'leeg'is in huis, anderzijds is het gezond dat je kinderen uitvliegen en hun 'plekje'op een andere plek voortzetten. Je zult moeten wennen hieraan...wens je veel sterkte hiermee!

    Gr, Wietske

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wel een heel mooi compliment van je dochter. Beter kun je het als moeder niet doen in een kinderleven, maar ja, daar heb jij nu even geen boodschap aan ;-( Mijn dochter is 17 en als ze slaagt gaat ze studeren aan het Erasmus. Das lekker in de buurt en daar ben ik maar wat blij om. Sterkte om het gemis te boven te komen. Liefs!
    Kakel

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik moet er niet aan denken! het lijkt me helemaal niet fijn. Je moet jezelf toch een ander ritme aanwennen. Daarnaast heb je ook meer vrijheid om je eigen dag in te delen. Je hoeft met minder mensen rekening te houden.

    Wat in jouw geval jammer is is dat je toch aan huis gekluisterd bent. Voor jou is het niet gewoon om een dag op pad te gaan naar je dochter o.i.d.

    Maar wie weet kun je nu met haar skypen? of bellen? en dan beetje bijkletsen?
    Ik wauwel ook maar wat: ik heb geen idee of het onzin is wat ik schrijf. Sterkte in ieder geval!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. pfff mijn dochter van 25 wil ook heel graag op zichzelf gaan wonen,maar de enige woonruimte waar ze nu voor in aanmerking komt is een studentenwoning omdat ze nog op school zit, maar dat wil ze dus niet want het enige wat er dan aan haar woonsituatie veranderd is dat ze dan niet met mij in een woning woont en dus moet delen met de keuken en badkamer is dat ze dan met vreemden samen woont en moet delen en daar dan ook nog eens dik voor moet betalen en ook nog eens weer moet vertrekken nadat haar studie is afgelopen en omdat er dan nog steeds geen geschikte woonruimte is moet ze waarschijnlijk weer bij mij komen wonen, nu hebben we het best gezellig met elkaar ,maar wel een compleet verschillende leefstijl en dat valt soms lastig te combineren en ook hebben we allebei af en toe de behoeft om eens lekker alleen thuis te zijn ,iets wat nu zelden lukt. allebei kijken we reikhalzend uit naar het moment dat ze haar eigen plekje heeft en we gezellig bij elkaar langs kunnen gaan als we daar behoefte aan hebben,maar ook weer lekker naar ons eigen huisje kunnen gaan.hoeveel ik ook van mijn dochter houd van het lege nest syndroom zal ik geen last hebben,omdat ik genoeg dingen heb om mij naast het werk lekker mee bezig te houden.

    BeantwoordenVerwijderen