dinsdag 16 april 2013

Indianenverhaaltje

De hele week was het me best goed gelukt om niet aan het maagonderzoek te denken. Doch de avond voor de afspraak was mijn coole ik opeens compleet zoek en sloeg de paniek alsnog toe. Ik besloot om met een diazepammetje te gaan slapen wat een slim idee bleek. Toch werd ik ’s ochtends uit een paniekdroom wakker en dus zat de schrik er meteen weer goed in.

Gelukkig begeleidde Lief me naar het ziekenhuis. Na het aanmelden moesten we ruim drie kwartier wachten en da’s niet echt lekker voor de zenuwen. Ik was zó vreselijk nerveus dat ik nauwelijks nog normaal kon denken en praten.
Eindelijk werd ik binnen geroepen en mocht ik op de behandeltafel gaan zitten. De verpleegkundige was erg lief, en ook de MDL-arts stelde me - voor zover mogelijk - op mijn gemak. Er werd verdovingspray achter in mijn keel gespoten en daar moest ik meteen al van kokhalzen. Vervolgens mocht ik op mijn linkerzij gaan liggen en kreeg ik een bijtring in mijn mond. Dat klinkt enger dan het was. Toen werd de scoop via mijn mond ingebracht en moest ik slikken. Omdat de hele boel was verdoofd lukte dat slikken in eerste instantie niet en lag ik alleen maar te kokhalzen. Gelukkig lukte het met enige concentratie toch. Telkens als de scoop werd bewogen moest ik kokhalzen maar daarna kreeg ik mijn ademhaling weer onder controle. Vooral niet denken aan het ding wat achter in mijn keel zat maar concentreren om mijn buikademhaling ging uiteindelijk best goed. Het voelde verder ook niet benauwd of zo. Op het einde werden er nog enkele biopsieën genomen en daarna mocht de scoop er weer uit wat opnieuw enig geproest opleverde. En toen was het klaar. Godzijdank. Nog wat ‘van de wap’ van het hele gedoe maar vreselijk opgelucht verliet ik het ziekenhuis.
Nu een dag later moet ik eerlijk toegeven dat het eigenlijk best meeviel, en dat ik me van tevoren veel te druk heb gemaakt door die stomme indianenverhalen. Ik ben gewoon hartstikke stoer J.

15 opmerkingen:

  1. Heb je geen roesje gehad? Manlief heeft ooit eens ook zoiets gehad en kreeg toen een soort roes, waardoor je dit amper tot niet merkt.
    Maar gelukkig, je bent er vanaf!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, geen roesje gehad, werd ook niet over gesproken en ik ben er niet over begonnen. Ik dacht van tevoren: ik zie wel maar als ze het me 's ochtends hadden voorgesteld had ik wel ja gezegd. Achteraf vind ik dat het ook niet nodig was (in mijn geval), het onderzoek duurt echt maar heel kort, 10 minuten of zo.

      Verwijderen
  2. Toen ik las dat je deze behandeling moest ondergaan heb ik maar geen reactie geplaatst. Om de indianenverhalen.

    Bij mijn waren ze ook ontzettend lief. En voor die tijd had ik zoiets ik zie wel en wil er niks over weten. Ik ging vrij relax naar binnen. Maar dat was voor korte duur. Paniek! Na afloop zeiden ze nog tegen mij dat ik het goed gedaan had. Ik keek vol verbazing, het blijkt dat het erger kan hoe mensen reageren.

    Gelukkig zit het erop voor jouw. Nu de uitslag afwachten. Ben erg benieuwd.

    *even weer voorstellen, ben eerder hier geweest. Van 'stapje voor stapje. Is al weer maanden geleden. Schaam*

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heej Debbie, wat leuk dat je er weer bent!!! Hopelijk gaat het goed met je, ik ga zo meteen eens op je nieuwe blog rondneuzen. Tegen mij zeiden ze ook dat ik het goed had gedaan (ik vroeg me wel af of ze dat niet tegen iedereen zeiden). Maar ik ben tijdens het onderzoek niet in paniek geraakt gelukkig, van tevoren des te meer...

      Verwijderen
  3. Ook weer achter de rug, gelukkig! :) Nou hopen en duimen op goeie uitslagen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb een soortgelijke scopie gehad en ik heb toch maar om een roesje gevraagd. Ik kokhals al als mijn tandenborstel de achterste kiezen aanraakt. Maar ik vind het dapper van je dat je het zo ondergaan hebt.
    Nu maar hopen op goede uitslagen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankje Isis, maar van tevoren was ik allerminst dapper. Gelukkig is het me gelukt om rustig te blijven (dat weet je natuurlijk maar nooit) en daar ben ik wel erg blij om.

      Verwijderen
  5. Fijn voor je dat het meegevallen is,
    Wat kan je je daar zenuwachtig om maken heh ;-D
    Mijn moeder en broers hebben het ook gehad, maar volgens mij wel met een klein roesje.
    Ik vind het leuk om je te volgen, want een vriendin van mij heeft ook Sjögren en zo kom ik er ook weer meer van te weten.

    groetjes van Frederique
    http://frederiqueloveslife.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk dat je meeleest Frederique! En wat lief van je dat je op deze manier probeert om je vriendin beter te begrijpen. Ik ga zo meteen ook eens op jouw blog rond snuffelen.

      Verwijderen
  6. Wat ben jij sterk! Ik heb al enkele keren een maagonderzoek gehad en ook eens een darmonderzoek en liet dit in Anderlecht doen omdat ze daar onder verdoving werken. Heb het één keer wakker meegemaakt en dat is helemaal verkeerd afgelopen, dus alleen maar LOF voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankje Orange, maar ik kan me helemaal voorstellen dat als je het al een keer hebt meegemaakt en het een nare ervaring bleek, dat je dan de volgende keer graag onder narcose/ of een roesje wilt. Sowieso niet leuk om het nóg een keer te moeten, ik benijd je niet.

      Verwijderen
  7. Gelukkig is het achter de rug. Wat een zenuwen van te voren hè. Nu hopen op een goede uitslag... duimen maar!!

    Groetjes, Puck

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat wisten we wel toch, dat je hartstikke stoer bent! Het lijkt me inderdaad een eng onderzoek, maar gelukkig viel het mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het is toch geen nieuws dat je stoer bent. Je doet het hartstikke goed! Ik kreeg het al plaatsvervangend benauwd toen ik je blog las. Fijn dat je er vanaf bent en nu maar hopen op een goede uitslag. Ik duim voor je!
    Liefs Kakel

    BeantwoordenVerwijderen