zaterdag 20 april 2013

De pest

Anderhalf jaar geleden moest ik afscheid nemen van mijn collega’s. Omdat dit vertrek niet mijn vrijwillige keus was wilde ik geen officieel gedoe. Het liefst was ik op mijn laatste werkdag geruisloos via de achterdeur vertrokken. Uiteindelijk kwam er toch een soort van samenzijn en achteraf was dat goed zo. Ik kreeg veel leuke cadeautjes en lieve kaartjes en voelde me erg gewaardeerd.

Na verloop van tijd verwaterde het contact met een groot deel van de collega’s. Ik hoorde niet meer bij de club, en dat was al snel voelbaar. Ik begreep dat wel maar pijn deed het er niet minder om. Met enkele collega’s spreek ik zo nu en dan nog wel af, en daar ben ik blij om. Omdat ik in het dorp woon waar ik ook heb gewerkt kom ik een aantal collega’s nog regelmatig tegen. De meeste zeggen gewoon vriendelijk hallo of vragen geïnteresseerd hoe het met me gaat. Alleen een enkeling heeft daar blijkbaar moeite mee.
Onlangs zag ik in de supermarkt een ex-collega die duidelijk niet door mij gezien wilde worden. Sinds mijn afscheid besta ik ook op Facebook niet meer voor haar. Zelfs op mijn vijftigste verjaardag kon er geen ‘like it’ vanaf. Nu lig ik daar niet wakker van - die troela kan me absoluut gestolen worden - maar idioot vind ik het wel. Het is een vreemde gewaarwording dat iemand met wie je kortgeleden nog hebt samengewerkt opeens doet alsof je niet meer bestaat. Ook in de supermarkt maakte deze ik-wil-jou-niet-meer-kennen-collega zich krampachtig uit de voeten. Blijkbaar heb ik opeens de pest.

17 opmerkingen:

  1. Hele trieste mensen zijn dat, het ontwijkende soort. Als ik ergens een schurfthekel aan heb, is dat het wel. Ik mag hopen dat je haar inmiddels wel uit je vriendenlijst hebt verwijderd?

    Niks van aantrekken, zo van je af laten glijden.

    Zij zijn gek, jij niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies, dat denk ik dus ook. Zij zijn gek, ik niet.

      Verwijderen
  2. Ik heb er ook ervaring mee. Helaas. Jammerdepammer. Een vriendinnen+ collegavrij leven is wel lekker rustig:)

    Ze bekijken het maar lekker allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bijzonder he, alsof het besmettelijk is wat je hebt...en je er ook nog eens heel aan kan doen.
    Ik heb van die , ik noem het geen vrienden maar ik dacht dat ze het waren, mensen ook in mijn omgeving.
    Maar ontvrienden mag hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bijzonder is het inderdaad. Dat mensen met wie je een jaar geleden nog intensief samen werkte en met wie je toch het een en ander deelde, nu opeens doen alsof je lucht bent.

      Verwijderen
  4. Heel vreemd is het. Vraag me altijd af waarom? Is het dat ze niet weten hoe om te gaan met de situatie, er geen trek in hebben, bang zijn dat het besmettelijk is of is het dat de waren gezicht te zien is en altijd schijnheilig is geweest? Waarschijnlijk zou je het niet te weten komen.

    Gelukkig dat je er niet waker van ligt, dat is het niet waard. Kan me wel voorstellen dat je je het afvraagt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik denk dat de spreuk: uit het oog uit het hart. Jammer genoeg waar is... Heb het aan den lijve ondervonden....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Daar sta je gelukkig boven, maar inderdaad, pijn kan het wel degelijk doen. Maar het in feite zielige mensen met weinig inhoud moet je maar denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Helaas, maar dat is inderdaad de harde realiteit :(
    Ik heb het zelf ook ondervonden en ook nog eens door mijn ex-bazin.
    Maar hou jezelf voor dat het meer over hun zegt dan over jou.

    groetjes van Frederique
    http://frederiqueloveslife.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dit is wel heel herkenbaar Karin, hoe het voelt om afscheid te moeten nemen en hoe je er langzaam maar zeker niet meer bijhoort. Binnen enkele maanden moet ik ook onvrijwillig afscheid gaan nemen en het proces zoals jij het beschrijft met enkele collega's is al in gang gezet.
    Gewoon verwijderen van Facebook, dat zijn geen vrienden.
    Grtjes Irene

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je reaktie Irene, en heel veel sterkte met het afscheid.

      Verwijderen
  9. Ik heb een jaar geleden ook gedwongen afscheid moeten nemen van mijn werk, vanwege SLE. Hoe moeilijk dat is, weet ik dus ook uit ervaring. Mijn afscheid was warm, de collega's lief en vol aandacht, ook nu nog, maar langzamerhand vervreemdt ook dat stukje, hoe hard beide kanten dat ook niet willen. Moeilijk!
    Ik wens je veel wijsheid toe in het (niet) omgaan met het soort ik-wil-jou-niet-meer-kennen-collega's.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Purperbolletje, jij ook veel sterkte!

      Verwijderen
  10. Ik neem aan dat je haar meteen "ge-disliked" hebt? Ze is je ergernis niet waard. Alsof jij gevraagd hebt of je ziek mocht worden. Misselijke mens. Vergeet haar alsjeblieft zo snel mogelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het speelt al een tijdje, in het begon vond ik het raar en vervelend. Nu ben ik er aan gewend en boeit het me niet echt meer.

      Verwijderen
  11. Oei de pest, dat is toch niet besmettelijk door dit hier te lezen :-)
    Karin trek het je niet aan, dat soort mensen kun je beter links laten liggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Herkenbaar. Het curieuze is dat nu ik beter word, er weer meer mensen contact opnemen. Alsof ze ruiken dat de 'enge' periode bijna voorbij is. Ik neem alles maar zoals het komt en probeer niet te veroordelen.
    Na een paar gesprekken met dit soort mensen (op de man af vragen) heb ik geleerd dat zij er soms meer mee zitten dan jijzelf. Ze weten niet hoe met ziekte om te gaan en dan zeker niet met een ziekte waar ze niets van begrijpen.
    Een gebroken been of kanker is tastbaar en aanwijsbaar, ME en Sjogren niet.

    BeantwoordenVerwijderen